Patty Scholten

Ottavio

2012-02-03T02:09:00.005+01:00

Hij moest de hoorn spelen, vaders verlangen
voor zoon Ottavio van amper zes.
Diens lippen bol van blaren na de les.
Toen werd de hoorn door een fagot vervangen.

‘Dat ding was even groot als ik.’ Maar bang en
geboeid zette hij door. Hij kreeg succes,
blies trots Mozart’s fagotconcert in bes,
het evenbeeld van pa met bolle wangen.

Nu speelt hij ’t Stabat Mater van Poulenc,
De figlio doloroso die papa
pannetjes eten bracht als kind. Ik denk:

een oude man verschonen was zijn lot.
Het koor weeklaagt. Hij volgt de rouwzang na.
Er stijgen zwanen op uit zijn fagot.

View My Stats

nieuwjaarsgedicht Renkum

2011-12-29T01:38:00.005+01:00

Als dorpsdichter van de gemeente Renkum moest er natuurlijk ook een nieuwjaarsgedicht geschreven worden. Er staan nogal wat landelijk onbekende gebeurtenissen uit het afgelopen jaar in. Het Renkums Beekdal is een miljoenenproject, waarbij een heel industrieterrein is gesloopt, afgegraven en aan de natuur wordt teruggegeven. Helaas liep het project vertraging op omdat er een brisantbom van operatie Market Garden werd gevonden en er naar meer bommen moest worden gespeurd. Maar de eerste hertensporen zijn er al gesignaleerd. Bij de Reijerscamp (Wolfheze) is een nieuw ecoduct voor wilde zwijnen van de Hoge Veluwe gekomen. De zoon van burgemeester Gebben deed mee aan een wedstrijd waarbij de diensten van een butler voor een week konden worden gewonnen - én hij won de butler. Zijn vader sprak zoon streng toe: de butler moest ingezet worden voor goede doelen. Zo kookte deze een diner voor inwoners onder de armoedegrens, vertroetelde de inwoners van een bejaardenhuis met een high tea e.d.
Doorwerthse Meisjes zijn een soort Arnhemse meisjes en Renkumse Ringen zijn spritskoeken naar een oud, recent teruggevonden recept. En de bosuil,die hoor ik gewoon 's nachts buiten het raam van mijn werkkamer klagen.

Nieuwjaarsgewijs

Recessie heerst en China grijpt de macht.
De euro wankelt, beurzen lijden pijn.
Maar Renkum heeft een industrieterrein
gesloopt en weer tot Beekdal teruggebracht.

Ons erfgoed wordt naar ’t buitenland verpacht
en aandrang in een sprinter is niet fijn.
Maar bij de Rijerscamp rent een wild zwijn,
in Doorwerth klaagt een bosuil in de nacht.

Voornemens horen bij het nieuwe jaar:
laat dicht die krant, de kijkbuis afgezet
Geen butler, maar het bos staat voor je klaar.

De goudvink trillert zorgeloos zijn wijsje.
Daarna een glühwein of een koffie met
Renkumse Ringen of een Doorwerths Meisje.

Patty Scholten
Dorpsdichter Renkum

View My Stats

Nieuwjaarswens

2011-12-28T04:35:00.003+01:00

Het ontwerp is van striptekenaar en politieman Jan Bogerts

View My Stats

snorkelen in Egypte

2011-12-07T01:40:00.002+01:00

Een weekje weggeweest naar Marsa Alam in Egypte. Hotel Gorgonia Beach ligt in het beschermde natuurreservaat Wadi El Gimal. Op het terrein van het hotel woont een paartje zeearenden, dat elke dag druk was met vis vangen uit de zee. En ik was druk bezig met roggen en koffervissen begroeten en bruin worden. Ik kan er weer even tegen.

View My Stats

Quiz Het leven is vurrukkulluk

2011-11-18T01:20:00.004+01:00

Vandaag zou ik in de Dierense bibliotheek gedichte over vurrukkulluk eten voorlezen bij een vurrukkulluk diner. Ook had ik een multiple choice quiz gemaakt over het boek van Remco Campers. Helaas ging het diner niet door wegens te weinig belangstelling. Maar wellicht zijn hier lezers die graag literair quizzen. Onder de goede in zenders verloot ik een dichtbundel met eetgedichten.

Multiple Choice Quiz over Het leven is verrukkulluk van Remco Campert

Zoek de goede antwoorden:
1 Waar keken de tachtigers naar? (pag. 9)
a) ttwinkelen
b) ’t rinkelen
c) ’t blinkelen

2 Het tijdschrift De Waterjuffer dat de retiradejuffrouw las, was een vakblad voor (pag.19)
a) duikers
b) naturisten
c) dames

3 Aan welke cocktail was Boelie verslaafd? (pag.47)
a) Thunderball
b) Thunderclap
c) Thundestorm

4 Welke muziek mocht niet gespeeld worden in Billy’s Bar? (Pag. 70)
a)Jazz
b)Vogeltjeswals
c)Klassiek

5 Bij de buren speelde men op de piano: (pag. 90)
a) Beethoven
b) Chopin
c)Scriabin

6 Pieter zoon van oom Jan uit Brussel was (pag. 99)
a) Straaljagerpiloot
b) Loodgieter
c) Trambestuurder

7 Het telegramadres van de Vereniging tot Bescherming van Minderjarige Meisjes was: (pag.101)
a) VerBMM
b) BeMinM
c) MinMei

8 Op weg naar Parijs bleef Menno’s auto steken in (pag. 110)
a) Rotterdam
b) Delft
c) Sint-Job-in-‘t-Goor

9 Wat voor auto had Mees?(pag. 117)
a) 2CV
b) R4
c) Daf

10 Wat zocht Etta in het huis van de Veninga’s? (pag. 135)
a) Spanning
b) Haar breinaalden
c) Rust

View My Stats

De winkel van Wolfheze

2011-10-28T02:30:00.005+02:00

Het dorp Wolfheze kent maar één winkel: de stationswinkel. Daar kopen de bewoners hun boerenkarnemelk, postzegels en brood, de treinreizigers hun kaartjes, de psychiatrische patiënten van de Gelders Roos hun aftershave, pleisters of rookwaar.

In Amerika was ik al gek op winkels (meestal bij benzinestations) die werkelijk alles verkopen, van medicijnen tot lieslaarzen of maden voor de sportvissers.
Als dorpsdichter moest ik wel een klein eerbetoon wijden aan de eigenaar Hans Bennink, die nu zijn winkel aan anderen overdoet en ermee stopt. Met verbazing en bewondering zag ik hem de patiënten met eindeloos geduld helpen met boodschappen uitzoeken en inpakken (hij had in de jeugdzorg gewerkt), al poepte er wel eens een meisje op de grond voor de toonbank.
De nieuwe eigenaren zij meteen aan het verbouwen gegaan. Dus een van onze laatste winkels van Sinkel zal ook opstuwen in de vaart der volkeren en wellicht een enge supermarkt worden.

De winkel van Wolfheze

Een winkeltje in het stationsgebouw.
Het is Hans Bennink op het lijf geschreven.
Een kaartje voor de trein van kwart voor zeven,
Een man gluurt rond naar pillen, een stuk touw

maar pakt dan after-shave, een bus cacao,
vereisten die hij al heeft neergeschreven.
Patiënten moeten voortgaan met hun leven,
Hans helpt met ordenen en met gesjouw.

'’t Is mooi geweest.’ Hans Bennink zegt vaarwel.
De Sinkel winkel krijgt twee nieuwe bazen.
Maar knienenkeutels, ‘t Monopolyspel,

’t Wolfhezer bittertje en de olijven,
De boerenkarnemelk, potten en vazen
met bloemen voor de deur, die moeten blijven.

View My Stats

Tijd is niks. Plaats bestaat.

2011-10-14T02:06:00.002+02:00

Deze regel uit een gedicht van Eva Gerlach is de titel geworden van een bundel met 38 gedichten met natuurfoto's, die Natuurmonumenten heeft uitgegeven voor een bijzondere fietsroute door de natuur van de Zuidwest Veluwe. Een fietskaart is achterin bijgesloten. waarop aangegeven de plekken waar een gedicht gelezen dient te worden (en de natuur bekeken).
De gedichten - door de dichters zelf voorgelezen - zijn te beluisteren op de site van Natuurmonumenten:

http://www.natuurmonumenten.nl/content/test-poezie

Mijn gedicht over de Wodanseiken in Wolfheze kun je horen door op nummer 23 te klikken.

Een Wodanseik spreekt

Nee, Wodan heb ik niet gekend. Van Ingen
en Mesdag, Mauve, Bilders ken ik goed en
ik mocht ze hier herhaaldelijk ontmoeten,
terwijl ze werkten aan hun tekeningen.

Het Gelders Barbizon in schilderskringen.
Omringd door heide waar de blaarkop wroet en
een hazelworm vlucht op verloren voeten.
De beek waar soms ranonkels openspringen.

Hier staan de eeuwen. Langzaam word ik oud,
stram en vol littekens, een jammerhout,
soms toch met jonge scheuten begenadigd.

Mijn ledematen knoestig, schots en scheef,
mijn bast door bliksem, storm en wind beschadigd.
Dat maakt me allemaal niet uit. Ik leef.

Zondag 9 oktober was de feestelijke presentatie in de Werkschuur van Natuurmonumenten in Oud Reemst, met veel aanwezige dichters én boswachters. Jacques en ik hadden Co Woudsma meegenmomen, die ook een gedicht voor het boek leverde:
'De beken' (op nummer 34). Tot mijn plezier was ook mijn oude vriend (niet zó oud, maar ik ken hem al mijn hele leven) A.L. Snijders aanwezig: hij schreef het voorwoord. AFdH Uitgevers hebben de bundel prachtig vorm- en uitgegeven.

Op de eerste foto staan Co en ik te praten met Adinda Crans, de samenstelster. Op de tweede foto zijn A.L. Snijders en ik jeugdherinneringen aan het ophalen. Er moest natuurlijk ook (in de regen) gewandeld worden, op de derde foto.

View My Stats

Opa op de tandem

2011-10-12T15:31:00.001+02:00

Een ansichtkaart die opa Ben Geijsel stuurde aan zijn geliefde Zerline van Uffelen. Vol handtekeningen van beroemdheden uit die tijd zoals C.E.Buziau, Hans Kaart, Willy van Hemert. Maar ook (nu) onbekenden als P.C. Kwadijk, Chr, v.d. Voort, Alma Arymskaja en vooral La belle Ninou...?
Het gezelschap maakte een reisje naar Helvoirt op de tandem en ze logeerden in hotel "De zwaan" te Oisterwijk.

View My Stats

Afscheid Emile Brugman

2011-10-08T10:49:00.001+02:00

Gisteren nam Emile Brugman, oprichter en direkteur van uitgeverij Atlas, afscheid. Er was een hele bus met Belgische auteurs gekomen, zoals Geert van Istendael, Bernard Dewulf e.d. en ook Redmond O'Hanlon met zijn gade was er, uiteraard Geert Mak, Mensje van Keulen, eigenlijk iedereen (zie foto's). We zullen Emile gaan missen. Ook verscheen er een speciale uitgave van het literaire tijdschrift Atlas met herinneringen van auteurs aan Emile en Ellen.

View My Stats

VREEMDE WEZENS

2011-09-25T01:58:00.004+02:00

Een bloemlezing uit Boek II van Der Naturen Bloeme - Jacob van Maerlant

Vreemde wezens

Sint Paulus was de eerste kluizenaar.
Hieronymus heeft uitgebreid beschreven
hoe Sint Antonius door woeste dreven
op pad ging naar de heremiet aldaar.

Hij zocht hem in zijn eenzaam leven op.
In ’t woud kwam hem een wezen tegemoet en
dat liep –zeer wonderlijk- op geitenvoeten
en had twee bokkenhorens op zijn kop.

‘Ik ben de bode van mijn metgezellen
en net als gij een sterflijk creatuur’,
zo sprak het wezen volgens de schriftuur
die Sint Hieronymus wist op te stellen.

‘Ik vraag u: bid voor mij en voor de mijnen
Tot God, die kwam voor ’s mensen zaligheid.
Wij willen immers daarvan het profijt.
Het eeuwig leven moet ook ons beschijnen.

Nu schijnt het, volgens deze schone woorden
van Sint Hieronymus, dat in dit land
aan deze wezens rede en verstand
-zoals wij mensen kennen- toebehoorden.

Maar nee, ik zeg u: het is enkel schijn
dat zulke beestmensen van Adam stammen,
met bokkenpoten, horens als van rammen.
Al hebben ze iets menselijks, ze zijn

niet met een ziel bedeeld. Maar ’t is geen wonder
dat als beestachtigen zo op de man
gelijken, ze van binnen ook zijn van
subtielere materie, echter zonder

een ziel die nimmer zal verloren gaan.
Dit hebbende gezegd in ’t algemeen,
Beschrijf ik nu die wezens een voor een.
Hoor mijn relaas van wonderwezens aan:

Bij Jacob van Vitry wordt er beschreven
een streek als Amazonia bekend,
(die is gelegen in de Oriënt)
waar ruim tweehonderdduizend vrouwen leven.

Ze wonen zonder mannen in hun land.
Als ze een poos hun land uit gaan vanwege
gevechten die ze winnen met veel zege,
buigen de mannen vol ontzag in ’t zand.

En zo ontmoeten man en vrouw elkaar.
De vrouwen blijven dan een poosje bij ze,
ontvangen er een kind op deze wijze,
niet vaker echter dan één keer per jaar.

Als ze, weer thuis, een kind hebben gebaard
en ’t is een jongetje, blijft hij tot zeven,
waarna hij aan zijn pa wordt teruggegeven.
Zo blijft hun land van mannen gevrijwaard.

Een meisje houden ze, want deze vrouwen
zijn sterker dan de mannen en hier strekt
de roofvogel tot voorbeeld, kromgebekt,
waar wijfjes ook hun heerschappij ontvouwen.

Dat heeft een reden. Want zo’n sterke aard
weerstaat onkuisheid, die de kracht verdrijft,
zodat men op de rechte route blijft.
Omtrent de amazones wordt verklaard

dat ze ooit woonden in het verre Zweden.
Hun mannen werden in de strijd verslagen
en uitgeroeid, tot aan ouden van dagen.
De vrouwen wreekten ‘t grote leed en

doodden de vijanden, van haat vervuld en
vertrokken toen naar Amazonia.
De vrouwen zwoeren om nooit meer daarna
de macht van mannen over zich te dulden:

de reden dat men er geen mannen vindt.
De koene Amazones zijn degenen
die met ons vochten tegen Saracenen.
Ze zijn de christenen heel welgezind.

We lezen het bij Sint Jeronimus:
er is een een wonderbaarlijk volk gevonden
waar mensen hoofden hebben als van honden.
Ze hebben lange kromme klauwen, plus

hun lichaam is bedekt met beestenvellen.
Ze spreken niet, maar blaffen. Bovendien
is er een ander raadselvolk gezien
dat het met zulk een kleine mond moet stellen

dat voedsel door een rietje wordt geleid.
Een volk van menseneters, naar wij horen
kan mensen met hun scherpe neus opsporen.
Alleen bij een rivier raakt men ‘t spoor kwijt.

De wezens welke Aspirami heten
(cyclopen noemt men ze in het Latijn)
Bezitten slechts één oog, eer groot dan klein
Dat midden in hun voorhoofd is gezeten.

Een volk helaas, heeft slechts één voet.
Die voet schijnt wonderbaarlijk groot te zijn
en dient als scherm bij felle zonneschijn
als hij van ’t vele hoppen rusten moet.

Er zijn ook lui – vertrouw me en geloof ‘t -
met ogen in hun schouders. In hun borst
twee gaten voor de neus en mond: geschorst
is bij die gruwelijke wezens ’t hoofd.

Uitsluitend van de geur van appels leven
de mensen die nooit eten. Naar verluidt
draagt men op reis een appel voor zich uit
want ruiken ze, al is het maar heel even

iets anders, vallen ze ter plekke dood.
In India ziet men soms wildemannen
met zwijnenharen die hun lijf omspannen.
Ze briesen of ze stieren zijn in nood.

In een rivier verwijlen schone wijven.
Helaas is er iets akeligs met hun mond:
die staat vol tanden, net als bij een hond.
Terwijl ook de Pygmeeën hier verblijven.

Men zag nog nooit een volk dat kleiner was,
wonend in ‘t Indiaas gebergte daar en
ze kunnen al met drie jaar baby’s baren.
Met acht jaar zijn ze oud. Dat mensenras,

vecht fel met kraanvogels die ’s morgens vroeg
de oogsten pikken van hun akkerweiden.
Het schijnt dat er in lang vervlogen tijden
ergens een volk leefde dat staarten droeg.

In India vindt men ook mensen waar
des nachts hun ogen flonkerend oplichten.
Als ze hun helle blik dan op je richten,
schijnen twee kaarsjes in een kandelaar.

Vitry zegt: in Europa ligt een land,
als daar een moeder baart, is er een stoorlijn:
er komt een pad steeds vóór het kind tevoorschijn.
Komt er alleen een kind, is dat gênant

want dat betekent dat ze vreemd ging vrijen.
Haar man is niet de wettelijke vader.
Helaas, een vreemde minnaar is de dader.
De streek waar dit gebeurt, is Lombardije.

Sicilië nochtans, heeft een groot woud
vlakbij de berg die vuur en lava baart;
De Etna heet die op de wereldkaart.
Het volk dat zich daar staande houdt

heeft maar één oog, groot als een schild
en het zijn lui die langer zijn dan bomen.
Slechts vlees en bloed wordt in de mond genomen.
Ze zijn boosaardig, schrikaanjagend wild.

Veel wondervolken, vreemde creaturen
heb ik in dit boek voor u opgeschreven.
Hoe al die vreemde wezens zijn en leven
las ik in veel betrouwbare schrifturen.

Ikzelf weet, dat ik eerlijk ben geweest en
niets dan de waarheid voor u heb geduid.
Of u ’t gelooft of niet, maakt mij niets uit.
We gaan nu verder met het boek der beesten.

View My Stats

PRINSJESDAG 2011

2011-09-20T11:36:00.004+02:00

Gouden koetspaarden

Acht stoere ruinen van zwartglanzend git
trekken gedwee de gulden bonbonnière,
die deint achter hun forse derrière.
Ze dansen bijna, vlokkend om hun bit.

Gelderse paarden, bles en benen wit.
Het ras is braaf, werkwillig (tot dusverre),
heeft niet van dat antiautoritaire
(een paard is immers anti autorit).

Ze oefenden op ’t strand de dag daarvoor, waar
ze rondstapten door rook, geschreeuw, muziek.
De paarden draafden verder, onverstoorbaar.

Een schoonmaker veegt mest die is gemorst
en krijgt applaus van toekijkend publiek
Hij buigt, werpt kushanden. Hij is de vorst.

Patty Scholten (1946)
uit: Noem mij dier (2009)

Vandaag staat dit gedicht op de Coster site. De Coster site is opgezet door vrijwilligers van de KB en schenkt u elke dag gratis een gedicht per email. Altijd met informatie over de dichter erbij en vaak met leuke links naar actualiteiten in de poëziewereld. (Gratis) abonneren dus! Het is heerlijk om de dag te beginnen met een gedicht, van Kneppelhout tot Knibbe:

http://lists.freeteam.nl/mailman/listinfo/coster-l

Airborne 2011

2011-09-04T01:01:00.009+02:00

Vandaag was dan eindelijk het embargo opgeheven dat op mijn Airborne gedicht én op het bronzen beeld van Fransje Povel-Speleers rustte: het was 3 september, de dag van de 65ste Airborne wandeling en herdenking van de Slag om Arnhem.
Dat embargo was nogal lastig, want eerst maakte ik een gedicht over een heel ander beeld en een ander beeldhouwer: iedereen deed zo geheimzinnig over het te onthullen beeld! Het stelt een soldaat voor met een meisje, dat een zonnebloem gaat brengen op het graf van een gesneuvelde soldaat op de Airborne Cemetary in Oosterbeek. De kunstenares is Fransje Povel-Speleers. Mijn gedicht stond in een mooi boekje dat aan iedereen werd uitgereikt en het komt nog in de krant:

Soldaat met bloemenmeisje

De oude oorlog kleeft nog aan het heden.
Tienduizenden volgen de weg terug,
lopen beblaard, maar met een rechte rug
de route waar zo hard om is gestreden.

De Airborne landingsplaats, waar lang geleden
soldaten vochten, sneuvelden. Maar stug
verdedigden zij de té verre brug.
Wij eren nu hun offers in ’t verleden.

Onthuld wordt Fransje Povel’s beeldhouwwerk:
een meisje loopt met een soldaat in pas,
een zonnebloem meedragend, naar een zerk.

Ons land verdedigd op het scherpst der snede
door strijders die nu rusten in vreemd gras.
Zij – dankzij al die doden - kind van vrede.

Op de eerste foto zijn militairen zich achter het Airborne Museum in Oosterbeek aan het verklededen voor de Airborne mars. Op de tweede foto krijg ik een complimentje over mijn gedicht van wethouder Heinrich. Er was nog maar één veteraan gekomen: Johnny Peters, die het figuratieve, bronzen beeld onthulde en op de vierde foto een Engelse vertaling van mijn gedicht staat te lezen, gemaakt door Jesse van Muijlwijk (die Haiku's schrijft en de maker is van de strip De rechter in de GPD-kranten). Hij woont in Canada en hier is zijn Canadese vertaling van mijn gedicht:

Soldier with flower girl

The old war is still tangible today.
Tens of thousands are following the track,
with blistered feet, still with a straight back
the road that took its heavy pay.

The Airborne landing site, where long ago fought
and died the soldiers – but tough in war
defending the bridge – the bridge too far.
We honor now their sacrifices brought.

Unveiled is Fransje Povel’s work of art:
a girl accompanies a soldier’s march,
carrying a sunflower, towards a graveyard.

Our land defended during times so wild
by soldiers resting now in foreign grass.
She – thanks to those deceased – of peace a child.

Een url van de foto pagina over het tot stand komen van het beeld van Fransje Povel-Speleers staat hier:

http://www.povel-speleers.nl

View My Stats

Opa teruggevonden in Voorwaarts!

2011-08-05T04:20:00.007+02:00

Concert in het Park. —

Het programma vande muziekuitvoering, te geven door het Harmonie-Orkest van het Rotterdamse Philharmonisch Genootschap op Zondag 20 Juli in het Park van 3 tot 5 uur, onder leiding van den heer Ben Geijsel, luidt als volgt:
1. Castaldo Marsch. F. Novatjeck;
2. Ouverture Preciosa, C.M. v. Weber;
3. Ich liebe dich Walzer, E. Waldteufel:
4. Ballet Egyptien, A. Luigini;
5. Ouverture „Die Regimentstochter", F. Donnizetti;
6. Czardas aus Der Geist des Woywoden, G. Grossmann;
7. Fantaisie Paljas, arr. A. Seidel, R.Leonvall
8. Manhattan Beauh, Marsch, J. Ph.

Vreemde muziek speelden ze vroeger...

(Deze aankondiging vond ik in het Sociaaldemocratisch Dagblad Voowaarts, 17 juli 1924.

Op de site van het Couperus Genootschap las ik trouwens in een lezing die Maarten Klein gaf op 22 april 2007 in de Waalse Kerk in Den Haag, ook Couperus een concert van Ben Geijsel bezocht heeft:
De opvoering staat onder leiding van Albert van Raalte (1890-1952), de man die na de Tweede Wereldoorlog het Radio Filharmonisch Orkest heeft opgericht, of van Ben Geijsel, van wie ik alleen heb kunnen achterhalen dat hij muziek geschreven heeft voor de film Amerikaansche meisjes met onder meer Louis Davids.

Ja, opa componeerde de filmmuziek voor Amerikaansche meisjes in 1918. Ook deze film is nergens meer te vinden. Hoe kan een hele speelfilm zomaar verdwijnen..? Ik zal het filmmuseum eens aanschrijven

View My Stats

Oma Geijsel

2011-07-18T00:50:00.001+02:00

Twee mooie artiestenfoto's van mijn oma Catharina Geijsel-Gestman, operazangeres en getrouwd met Ben Geijsel, de General Tonmeister van de Duitse Reichsrundfunk voor de oorlog. Ook in Nederland trad oma regelmatig op.

Ik logeerde heel veel bij haar in Den Haag. Ze gaf toen alleen nog zangles (o.a. aan Bernard Kruysen), Op een zekere dag kleedde oma zich mooi aan, ik mocht mee naar Scheveningen in de open zomertram. Oma was in feeststemming: we gingen naar een kantoor, legde ze uit, waar ze geld zou krijgen. Dit moet een van de eerste keren zijn geweest dat ze AOW kreeg. Lang leve meneer Drees! Daarna was oma iets minder arm.

View My Stats

Strips in de krant op 4 juli

2011-07-04T11:46:00.002+02:00

En zo zag de strippagina in de kranten van de GPD er vandaag uit.

View My Stats

Stripactie opgepikt door journalisten

2011-07-04T11:39:00.003+02:00

De protestactie van de stripmakers tegen de kunstbezuinigingen krijgt veel aandacht in de media. Het was al op het NOS radio journaal en op de TV, Trouw komt met een artikel met alle harkpoppetjes erin. Dit is ook een hele mooie van Nozzman.

View My Stats

Protest stripmakers tegen kunstbezuinigingen

2011-07-04T01:43:00.008+02:00

Mijn collega stripmakers protesteren vandaag in hun dagstrips tegen de bezuinigingen op de kunst, door hun stripfiguren als harkpoppetjes af te beelden. Ook Hanco Kolk (Single), Peter de Wit (Sigmund) en Gerrit de Jager komen met harkpoppetjes.
Mijn aandeel is klein (what's in a name), want ik schrijf momenteel geen dagstrip. Ik heb Jesse van Muylwijck (die in Canada woont) op de hoogte gebracht van de actie. Jesse was bang dat een harkpoppetje, getekend door een striptekenaar er toch geolied uit gaat zien en heeft ze daarom voor de zekerheid met zijn linkerhand getekend...

View My Stats

Eerste optreden dorpsdichter Renkum

2011-07-03T02:46:00.003+02:00

Op 2 juli was er een dorpsfeest in mijn woonstee Doorwerth. De organisatie vroeg me of ik ter plekke een gedicht wilde schrijven en dat als afsluiting voorlezen in mijn functie als dorpsdichter. Ik had al wat andere lokale gedichten uitgezocht om voor te lezen, want het leek me onmogenlijk om in één dag, tussen gekwek met vrienden en bekenden door, ook nog een sonnet te schrijven. Maar om kwart voor vier was het sonnet af en het ging ook nog ergens over, om vier uur las ik het voor.
De gemeente Renkum wil dit mooie parkje verwijderen om er parkeerplaatsen aan te leggen, ten faveure van de Lidl en C1000in het winkelcentrum enaast.

Op de eerste foto's zijn de enorme larixen en eiken te zien, die daarvoor moeten verdwijnen. Tegen zonsondergang houden de eksters en kraaien daar in de toppen altijd een speeluurtje voor het slapen gaan.

DORPSFEEST DOORWERTH

(men wil het Van der Molen plantsoen betegelen om er parkeerplaatsen aan te leggen)

We zitten onder larixen en eiken.
Nog wel, straks staan hier Ford en Pontiac
en mogen we, in plaats van blad en tak,
de geur van uitlaatgassen vergelijken.

In kramen kun je sierraden bekijken
of babytruitjes en een trappelzak
door vrouwen van Het Schild gebreid, tiktak ,
die blindelings patroonfouten ontwijken.

De jeugd van Doorwerth, barstensvol talent,
zingt, speelt en danst op ’t podium. Je bent
er welkom, krijgt een knikje of een lach.

Ons Doorwerth, dorp van bosuilen en mensen
die hier geen nieuwe autovakken wensen.
Uw dorpsdichter sluit een geslaagde dag.

P.S. Het Schild is een blindeninstituut in Wolfheze. Ze hadden op het dorpsfeest een kraam, die vol lang met babytruitjes en ander breisel; tot mijn stomme verbazing door de blinden gemaakt.

Nu in de avond vind ik het (gelegenheids)gedicht niet zo goed meer. Aan de andere kant wist ik niet dat ik het kon: in vier uur een sonnet schrijven, dus weer wat geleerd. Is dit de functie van een dorpsdichter: als een Sinterklaasdichter in de Bijenkorf op bevel gedichten maken? Ik ben erg benieuwd hoe dat verder gaat. Ik ben al gevraagd om de barbecue van de burgemeester en wethouders in juli met gedichten op te leuken. Is een dorps(stads)dichter een soort hofnar, die met grappen en grollen de heerser(s) toch op hun vingers tikt...? In het najaar is de jaarlijkse bijeenkomst van stadsdichters, waar ik al voor ben uitgenodigd. Ik ben erg benieuwd om van mijn collegae te horen hoe die hun functie zien en invullen.

View My Stats

Sonnettenavond Rode Hoed

2011-07-02T01:55:00.002+02:00

Hier wat foto's van de sonnettenavond van De Rode Hoed j.l. op 24 juni. Een bijzonder mooie en geanimeerde avond. Op de eerste foto ben ik in gesprek met Thomas Möhlmann en Peter Swanborn. Starik las geweldig en zo luid voor, dat omwonende Keizersgrachtbewoners uit hun ramen hingen. Er was veel publiek, een stuk van de Keizersgracht was afgezet en er waren twee veiligheidsagenten (die tot mijn verbazing geboeid naar de gedichten luisterden).
Veel eerbetoon aan de 'oude' sonnettendichters zoals Nijhoff, Andreus, Bloem, Achterberg, Dèr Mouw, nieuwe sonnetten werden eigenlijk alleen voorgelezen door Menno Wigman, Jan Kal en mij (maar ik ben misschien te streng in de leer over wat een sonnet mag worden genoemd).

View My Stats

Sonnettenavond Rode Hoed Amsterdam

2011-06-21T02:15:00.001+02:00

A.s. vrijdag 24 juni, toegang gratis. Een mooi programma!

View My Stats

Zeeschildpad met drie poten

2011-06-03T13:08:00.002+02:00

Door alle dorpsdichterschap publiciteit zou ik bijna vergeten om wat snorkelfoto's te plaatsen van mijn tripje naar Marsa Alam in Egypte. De zeeschildpad, in een baai bij Port Ghalib, mist zijn linker voorpoot. Volgens de divemaster door een haai afgebeten (ook zijn rechtervlerk mist een haaienhap). De wond is goed geheeld en het enige gevolg is, dat hij nu wat meer in de baai (met volop zeegras) blijft ronddreutelen. De zeeën overzwemmen is er voor hem (haar?) niet meer bij. Overigens tot vreugde van de snorkelaars.

Op de tweede foto zie je een gele en zwarte vis ondersteboven tegen elkaar hangen. Het lijkt me paargedrag, is het dezelfde soort dan? Ze verschillen uiterlijk nogal. Wie het weet mag het zeggen.

Op de derde foto knabbelen doktersvissen de algen van een touw, dat langs het rif gespannen is om boten uit de buurt van het rif te houden.

View My Stats

Dorpsdichter Renkum

2011-06-02T14:42:00.000+02:00

Een artikel in De Gelderlander van woensdag 1 juni 2011.

View My Stats

Dorpsdichter in Egypte

2011-05-30T15:52:00.008+02:00

Kan het mooier...al snorkelend in Egypte een zeeschildpad bewonderen en tegelijk tot dorpsdichter van Renkun uitgekozen worden? Mijn vriend Jacques Verheij - en niet Verhijen - (bijna een beroemdheid dankzij mijn gedicht over hem in de autobio bundel)gaf acte de présence.

Dit was mijn solicitatiegedicht(op het thema 'verbinden'):

Verbinden
(de Fonteinallee heeft nu paddentunnels naar de uiterwaarden)

Hij slaapt tot ver in maart, de paddenvent.
Dan moet er snel een bruid worden gevonden.
Haar lijfje zacht, van eieren bolrond en
hoe meer wratten hoe beter, is de trend.

Maar vreemd: hij valt in greppels van cement.
Want Renkum heeft bij het kasteel verbonden
de stuwwal met de natte paringsgronden.
Die ecotunnels was niet gewend.

Nu zijn ze er. Want niet alleen de padden,
ook dassen, vossen en konijnen hadden
een botsing soms met Fiat of Kadett.

De pad loopt veilig naar de waterkant.
Er rest hem een oud beeld: een zachte hand
die hem behoedzaam pakt en overzet.

View My Stats

Der Naturen Bloeme

2011-05-20T12:55:00.004+02:00

View My Stats

BOEK 1
Met mensen start ik mijn natuurbeschrijving.
Van alle schepselen, van ieder dier
- van aap tot eenhoorn en van slak tot mier –
is de mens koning, zonder overdrijving.

Een pasgeboren kind, nog voor het dopen
is slechts een nietig, armetierig ding.
Geen dier is zwakker dan de zuigeling:
hij kan niet kruipen en hij kan niet lopen.

Een kind weet van geen kwaad en spreekt geen kwaad,
het heeft immers geen spraak voorhanden.
De moedermelk heeft invloed op de tanden:
hoe warm die is, bepaalt de groei en maat.

De fontanel sluit zich zo rond vijf jaar,
voordien ziet men er weinig die goed spreken.
De kindertijd begint nu aan te breken,
die periode is met vijftien klaar.

Men zegt: het kind leeft in een zuivere staat.
Maar ach, het kwaad is al zo wijd verbreid
dat weinig zuiver leven in die tijd,
zodat het met de mens bergafwaarts gaat.

En nu volgt dan de derde tijd in ‘t leven
van vijftien tot ruim vijfendertig jaar.
Eilaas, de mensheid is te prikkelbaar,
verzwakt zich door aan lusten toe te geven.

Ik uit hier daarom een oprechte wens:
trouw niet vóór tweeëntwintig jaar.
Dan pas zijn botten, zenuwstelsel klaar.
Dat zou de wereld deugd doen en de mens.

Met vijfendertig start de manlijkheid
De groei der mens is dan pas echt volkomen
en heeft haar grote, weidse loop genomen.
De man wil triomferen in die tijd

en vaak, door vechtlust en door jaloezie
begeeft hij zich in oorlog en in strijd.
Er komt een einde aan zijn strijdbaarheid
rond vijftig jaar. Dan breekt in theorie

de vijfde tijd aan: ’t is de ouderdom.
Nochtans wenst ieder mens een heel lang leven.
Als Aristoteles het heeft beschreven:
in oudjes stroomt er minder bloed rondom.

In deze tijd van toenemend gebrek
zal hij gaan potten en begint te sparen
om voor zijn nageslacht iets te bewaren.
Ja, hij wordt gierig en een echte vrek.

Zelfs wie nooit eerder vrekkig was, kan zich
nu niet meer inhouden, hij moet steeds potten,
gewaarschuwd door zijn oude, broze botten.
Dit tijdperk duurt tot aan de zeventig.

‘t Gaat dan bergafwaarts met het mensenras.
De mens begint te bazelen te razen,
vindt heel de wereld slechts gevuld met dwazen.
Hij hoont het nieuwe, prijst wat er ooit was.

Hem dunkt alleen zijn eigen wijsheid groot
en alle kracht begint hem te ontbreken,
behalve het vermogen om te spreken.
Dit zesde tijdperk duurt tot aan de dood.

Tenslotte, als zijn hart het heeft begeven,
is het met ‘t wereldse verblijf gedaan.
Ja, al wat leeft moet ooit ten einde gaan.
Maar daarna volgt voor ons het eeuwig leven.

Als ’t leven van een mens ten einde spoedt
door een beroerte, is daar wel iets voor:
pak snel een mes en maak een gat in ’t oor.
Ook aderlaten werkt: hij heeft slecht bloed.

Nu zet ik wonderlijke lui uiteen.
Ik las erover bij de grootste wijzen
(die men hier niet genoeg kan prijzen).
Eerst schrijf ik over ze in ’t algemeen.

Want als men al die vreemde schepsels ziet
klopt het dan dat die allemaal tezamen
van Adam, onze stamvader afkwamen?
Daarop moeten we zeggen: nee, zij niet.

Centauren, zo heeft Adelijn beschreven,
ontstaan door paring van een dier en mens.
Helaas is daarbij meestal de tendens
dat zulke wezens niet lang kunnen leven.

Jacob van Maerlant (herrijming Patty Scholten)

De matkopmees

2011-04-10T17:35:00.004+02:00

Ach, Priegel heeft een vogeltje genekt
zie ik bij ’t opstaan. Veertjes overal.
Maar geen klein lijk in kamers of de hal.
De kat beschouwt mijn zoektocht stilgebekt.

Ik ga aan ’t werk. Daar zit hij, grijsgevlekt
en sfinxt me aan, of ik hem redden zal.
Ik grijp doortastend naar de verenbal
en heb hem met mijn handen toegedekt.

Hij pikt naar me, het snaveltje gesperd,
maar dat is goed voor zaden, fluitconcert
en niet geschikt om mensen te verwonden.

Ik open ’t raam. Voor Priegel geen dessert.
Hij is gevlogen, werd te licht bevonden.
Ik heb hem naar zijn hemel teruggezonden.

View My Stats

LIteraire salon Jos van Hest/Patty Schilder en De Avonden VPRO

2011-03-22T00:38:00.001+01:00

Op zondag 20 maart had ik een optreden in de Literaire Salon van Jost van Hest en Patty Schilder, samen met Annemarie Oster. Het vraaggesprek met Jos van Hest sprankelde en het publiek was erg aandachtig en belangstellend.

Op donderdag 24 maart wordt een gesprek tussen Gijsbert van der Wal en mij uitgezonden in De Avonden van de VPRO (Radio 6) om 22.15 uur, ik lees ook gedichten voor uit de pannenkoek. We deden het interview in de tuin met intersante geluiden op de achtergrond zoals kwetterende vogels, blaffende tekkels, een overvliegende legerhelicopter en krolse katten.

View My Stats

Recensie NRC

2011-03-11T16:24:00.001+01:00

Dit schreef Guus Middag op 11 maart in de NRC Boekenbijlage over De ziel is een pannenkoek:

View My Stats

Presentatie De ziel is een pannenkoek

2011-03-05T11:24:00.005+01:00

Goed vrienden, collega's, mijn uitgever, twee striptekenaars (Mars Gremmen en Gerard Leever), een speciale, bibliofiele uitgave Kringloop van de Uitvreter Kees Thomassen,een pannenkoekenmaal bij mij thuis na afloop, alles en iedereen was aanwezig om van deze presentatie bij boekhandel Romijn in Oosterbeek een fantastisch feestje te te maken.

Meer foto's en een verslag op de site van Strips in Gelderland:
de site van Mars Gremmen:

View My Stats

Euforie

2011-03-02T02:34:00.006+01:00

Dit is het mooiste moment van een nieuwe bundel publiceren: als je hem vers van de pers en binder in je handen houdt. Nog geen zorgen of hij goed besproken wordt, of hij goed verkoopt, even alleen maar blijdschap en trots.

Jawel, De ziel is een pannenkoek is vandaag verschenen bij uitgeverij Atlas. Hij bevat bijna negentig sonnetten over mijn idiote levensloop. Volgens Koen Vergeer, mijn poëzieredacteur bij Atlas, 'leest hij als een TGV.'

De trouwe volgers van mijn blog kennen veel van de gedichten al. Helaas staan ze hier in omgekeerde volgorde, heel veel sonnetten zijn ingrijpend gewijzigd, voetjes teveel en te weinig verwijderd, de volgorde is rechtgetrokken, sommige sonnetten zijn daarbij gesneuveld.
De gegevens over de bundel staan hier:

http://www.uitgeverijatlas.nl/result_titel.asp?Id=3144

En vanaf vandaag is hij te krijgen (nou ja, kopen) bij de boekhandel.

View My Stats

Verstripte gedichten

2011-01-08T14:40:00.000+01:00

View My Stats

Dit artikel over verstripte gedichten schreef ik voor poëzietijdschrift Awater, najaar 2010. Excuus voor de slechte scans, mede namens Hewlett Packard.

Nieuwjaarswens

2010-12-20T01:45:00.003+01:00

Voor alle bezoekers van mijn blog de allerbeste wensen voor 2011 met veel poëzie!

View My Stats

Herinneringen

2010-12-11T00:59:00.001+01:00

Niets is bedrieglijker dan ons geheugen.
Je ziet jezelf niet in een spiegel, maar
je neemt alleen je goede kanten waar.
Terecht rijmt dit verschijnsel op ’t woord leugen.

Je graaft in je verleden, vindt slechts vleugen
en flarden van herinneringen daar.
Gekleurd door tijd, verbeelding, ouderpaar.
Was je echt goed of wilde je niet deugen?

De vrije wil: een grijsaard op een bankje
die tobt of hij de juiste keuzes maakte.
van zelfbeschikking blijkt helaas geen sprankje.

Ik heb mijn best gedaan, beschreef mijn dagen,
gekleurd door weemoed, die vaak bitter smaakte.
Maar of het klopt, dat moet u mij niet vragen.

View My Stats

Don Juan

2010-12-09T14:32:00.004+01:00

De wereld is vol vlinders en hij doet
als Prikkebeen zijn best om ze te schaken.
Ze dansen dartel om hem heen en maken
hem gek met hun gefladder, vleugelgloed.

De bijnaam Midas past hem evengoed.
Als hij zijn jachtsucces wil vervolmaken
en hij zijn gouden vlinder aan zal raken
wordt zij ineens een vrouw van vlees, en bloedt.

Voort moet hij, voort. Maar steeds wordt hij gefopt.
Hij rent de heuvel op, vol nieuwe plannen.
Eén rupsje zoekt hij, dat zich niet verpopt.

Zo jaagt hij door en kijkt niet achterom.
Hij is de eenzaamste van alle mannen.
In ’t dal wacht klam de mist van ouderdom.

View My Stats

De juffershonden

2010-12-05T15:59:00.001+01:00

Hij was niet trouw helaas, zat halve nachten
te chatten en te daten op het web.
Soms kwam een Russische vriendin. Ik heb
gevraagd wat ik op dat vlak moest verwachten.

Hij zei: “Ze is nog maagd,” waarop we lachten.
Meer vrouwen kwamen in het zicht: Fleur, Bep
en Joyce, hij wilde steeds maar aan de flep.
Ruim zeventig, met niet te stuiten krachten.

Van vijf tot veertien vrouwen had hij vaak,
van nuchter tot verliefd: de juffershonden.
Ze allen te versieren was zijn taak

zodat hij mij zelfs om adviezen vroeg.
Ik deed niet mee, mijn sekse te verwonden.
De pijn die ik zelf voelde, was genoeg.

View My Stats

Het pad

2010-12-04T02:47:00.001+01:00

Verliefdheid is: het vreemde pad betreden
waarbij geen richting staat. Wel paddenstoelen
die waarschuwen voor drijfzand, modderpoelen.
Fata morgana’s dienen strikt gemeden.

Je draagt een rugzak van het merk ‘Verleden’,
die zich bij elke stijging zwaar doet voelen.
Een helder beekje om bij af te koelen.
Straks komt een uitspanning: ‘De Hof van Eden’.

Het pad geurt naar jasmijn en oleander.
Alleen heb je de goede bril niet op
(deze is rozekleurig voor de fop).

Maar je loopt niet alleen. Er is een ander,
net zo begoocheld en verdwaasd als jij.
Het pad verbreedt zich: je loopt zij aan zij.

View My Stats

Velibor

2010-12-02T02:14:00.004+01:00

De dood van een stad (Smrt grada)
Vannacht stierf een stad
ze stierf onopgemerkt
de straten nog warm
over haar borst gekruist
’s morgens vonden ze haar
steenkoud
met een bittere glimlach
op haar buitenwijken

Velibor Vidacovic

Een oude Serviër, aristocraat
en schrijver van satire en gedichten
kwam plotseling de herenbaai verlichten.
We hebben veel gelachen en gebaad.

’k Vertaalde zijn gedichten metterdaad,
hij ging me in het Servisch onderrichten.
Vooral de groetvloek leren was verplicht en
ik vloekte – jebi se - als een soldaat.

We gingen naar concerten en theater.
hij had een flat in Spanje aan de zee,
zijn werkkamer keek uit op ’t blauwe water.

Ik wilde niet verliefd zijn, voor geen prijs,
maar het gebeurde toch. Zijn zachte w
was onweerstaanbaar en zo smolt mijn ijs.

View My Stats

In rustig vaarwater

2010-11-27T12:15:00.006+01:00

Voor Jacques

Ik had graag dit gedeelte afgesloten
met de conclusie: datingsites zijn nep
en in de herenbaai heerst immer eb.
Met al die dates ben ik niets opgeschoten.

Vanuit de zee verscheen een vissersboot en
een stoere schipper stond aan ’t roer. Ik heb
me toch weer laten spinnen in het wwweb,
zijn meertouw om de meerpaal heengesloten.

Ik had geleerd: geen macho’s meer voor mij.
Mijn vriend is lief en zorgzaam, maakt me blij.
Bij bus en tram laat hij steeds allen voor,

bij lopende buffetten staat hij stil.
Maar hij is alles wat ik nu nog wil.
In bed humt hij vaak liedjes in mijn oor.

View My Stats

Oma Geijsel

2010-11-24T12:17:00.006+01:00

Mijn oma was een zachte, lieve vrouw
en ooit een goede operazangeres.
Maar toen ik klein was, gaf ze noch slechts les
en opa was haar meestal niet erg trouw.

Hun kindertal van zes liet hem blauw-blauw
en meestal zat hij bij een minnares,
verwekte er twee zoons in het proces:
Octavio, Masetto (’t luistert nauw).

Ze zong nooit voor me, zelfs geen lullaby.
Wel kon ze gek doen en ze imiteerde
met scheve ogen Madame Butterfly.

Haar kast vol geuren en geheimen, van die
restanten toen mijn oma glorieerde:
concertjurken, corsages van organdie.

View My Stats

Te biecht bij opa

2010-11-22T01:31:00.004+01:00

Grootopa speelde orgel met veel wijding
in Ouderkerk, Abcoude, Duivendrecht.
Zoon trapte lucht en speelde ook niet slecht.
Het kerkbestuur kwam met een blijde tijding:

men financierde zoon’s muziekopleiding.
Klompvoets naar Mokum lopen was met recht
een tour de force voor de boerenknecht,
maar opa slaagde er met onderscheiding.

Ooit nam hij ‘n vrouw de biecht af. De schavuit
had zich heel slim vermomd in een kazuifel
en heeft veel over haar amants geleerd.

Van ’t lachen rolde hij de biechtstoel uit.
De vrouw begon te gillen: “Help! Een duivel!”
mijn opa werd geëxcommuniceerd.

View My Stats

Aanbiedingsbrochure Atlas

2010-11-19T17:12:00.000+01:00

View My Stats

Hol

2010-11-18T15:13:00.005+01:00

Met stapelbed, bureau was het snel vol.
De tienerkamer van krap drie bij drie
bood aan de zussen weinig privacy.
Ik schiep daarom mijn eigen warme hol.

Een ruimte achter ’t dakbeschot, that’s all.
Met een matrasje, kratten, belletrie,
wat kaarsen bij gebrek aan energie,
fossielen en een oude krentenbol.

Ik opende het hol met een ontvangst
voor ouders, vrienden zoals A.L. Snijders
(zijn benen in zijn nek, hij was het langst).

Als goede gastvrouw schonk ik thee. Al snel
vertrok het groepje, zoekend naar iets wijders.
Mijn schulp voor mij, de slak mijn rolmodel.

View My Stats

Rabiaat

2010-11-18T00:45:00.004+01:00

Mijn moeder noemde zich vaak ‘rabiaat’.
Op vlucht uit Duitsland joeg ze drie Kirgiezen
- waarschijnlijk met gescheurde trommelvliezen -
met haar gegil het bos in, laaiend kwaad.

De huisbaas smeet ze van de trap op straat,
de vuilnisbak kreeg hij nog voor zijn kiezen.
Ook pa zou ruzies steeds van haar verliezen
Haar dochters maakte ze ten einde raad.

Soms liep ze mee naar school en tegen juffen
ging ze dan tieren wat ik had misdaan.
Ik stond er rood van schaamte bij te snuffen.

Het werkte averechts, want in de klas
waren docenten met mijn lot begaan.
Ik denk dat mamma erg verdrietig was.

View My Stats

Fantasie en therapie

2010-11-10T00:18:00.003+01:00

Wat is een therapie en houdt het steek?
Ik zat hier tegenover die meneer en
was bijna doorlopend aan ‘t projecteren.
Ik heb veel fantasie: niets was wat ’t leek.

Soms was de therapeut mijn pa, soms keek
ik Arend aan en zat dan te blokkeren.
De therapeut bleef kalm, zou me nooit deren
al was ik bang of raakte ik van streek.

Die corrigerende ervaring droeg
genezing aan voor slecht geheelde wonden,
want cerebraal begrip is niet genoeg.

In therapie werd ik weer vrij, veerkrachtig.
Ik werd er nooit veroordeeld of geschonden.
Mijn strenge vader werd weer lief, aandachtig.

View My Stats

Kringloop

2010-11-06T15:47:00.005+01:00

Voor Emile Brugman

Ik kocht een opschrijfboekje, kortingskaart
en zocht in Burgers Zoo naar ratelslangen.
Geen kakkerlakgeruis in smalle gangen
als toen in Artis. Hier had men gespaard

en een woestijn gebouwd, een omweg waard,
een gordeldier, woestijnmuizen gevangen.
De vale gieren schreeuwden rouwgezangen,
het ratelvolk was vogelvrij verklaard.

Ik liep er met mijn boekje, schreef sonnetten
zoals ik rond mijn zestiende al deed
in Artis destijds: kringloop in terzetten.

Maar nu een uitgever, hoewel ‘k niet wist
of ik wel iets van waarde had gesmeed.
Bij Atlas werd ik uit de post gevist.

View My Stats

De goede therapeut

2010-11-06T15:45:00.002+01:00

Die psychologe had maar aangeklooid.
Een nieuwe therapeut diende zich aan.
Scherpzinnig, slim, een echte Freudiaan
die in mijn tasje gluurde, als verstrooid.

Bij hem heb mijn mannen neergegooid.
Reptielenman en Arend, kapelaan,
zoveel verliefdheden had ik te gaan.
Ze waren steeds mijn vader, volgens Freud.

Ik had het therapeutisch niet verwacht:
’k werd weer verliefd, nu op de psychiater.
Dat heet een positieve overdracht.

Ik ging gedichten schrijven, want het klopt:
de creativiteit stroomt weer als water
door goede therapie. Nooit meer gestopt.

View My Stats

Verbeteringsgesticht

2010-11-01T12:56:00.003+01:00

Mijn vader gaf me nooit een compliment,
wellicht uit angst me grondig te verpesten.
Wel pakken slaag kreeg ik, als om te testen
of ik hem liefdevol bleef toegewend.

Mijn moeder mepte ook, minder frequent,
want ze las nooit Spock’s opvoedingsattesten.
Vriendinnen kregen slaag en huisarresten,
dat was die tijd een fluitje van een cent.

“Als jullie stout blijven,” was pa’s bericht,
“gaan jullie naar ’t verbeteringsgesticht.”
Zijn lach erbij verried een practical joke.

“Wat is dat voor iets?” was dan onze vraag.
“Een hele strenge school met altijd slaag.”
“Ook als je niets gedaan hebt?” Ja, dan ook.

View My Stats

Pianiste in Ierland

2010-10-29T23:20:00.003+02:00

View My Stats

Mijn vader kocht in Ierland een stuk grond
aan het Lough Corrib, waar de otters spelen.
Tussen de muurtjes, ezels van fluweel en
het meer verrees een huis dat deftig stond.

Mama verhuisde mee naar Ierland, vond
het maar zozo en ging zich snel vervelen.
Vriendinnen kwijt, dezelfde taferelen:
het meer en groene heuvels in het rond.

Ze had er wel haar vleugel staan, maar geen
concerten in de buurt, een podium
met musici, collega’s om haar heen.

Ze werd één keer gevraagd om te jureren
In Galway op’t conservatorium.
Daar moest ze vijfentwintig jaar op teren.

Oorlogsherdenking

2010-10-29T00:28:00.005+02:00

We hadden een gedenkboek meegekregen
over de oorlog die ons op een haar
na had gemist. Het boek was een gebaar:
de vrede tien jaar oud en wij net negen.

De babyboom, een tijd van kinderzegen,
een volle klas. Juf vroeg de kinderschaar
wat ouders deden in de oorlog. Maar
veel meisjes waren vaderloos en zwegen.

“Mijn ouders woonden in Berlijn!” zei ik.
Meteen begon de hele klas te jouwen:
“Je ouders waren fout!” zeer tot mijn schrik.

Papa zei boos: “Ik was een arrestant.”
Mijn zus vertelde later in vertrouwen:
“Ze kwamen nog drie keer naar Nederland.”

View My Stats

Tante Rien

2010-10-27T00:29:00.003+02:00

Ik had een tweede moeder: tante Rien.
Ze was geen moeder en geen echte tante.
Zelf kinderloos, was ik, haar amusante
en speelse koekoeksjong, er graag gezien.

Haar flensjes waren altijd haute cuisine
roombotermals met toch van dat krokante.
Ze declameerde Trijntje Fop en Dante,
leerde me lezen, spel-len Ot en Sien.

Mijn moeder moest haar eens iets brengen, vlug.
Ik mocht niet mee naar binnen en bleef op
het fietszitje, want mamma kwam zo terug.

De fiets viel om, ik blèrde. Tante Rien
kwam aangestormd, mama kreeg op haar kop.
Nooit had ik tante Rien zo kwaad gezien.

View My Stats

De verhuizing

2010-10-21T16:22:00.003+02:00

Ik hield er veel vriendinnetjes op na.
We speelden beeldentrekkertje, in koor
telden we ie wie waai weg. Alsmaar door
kwam Joepie Joepie langs, tralalala.

Opeens waren de straten leeg. Mijn pa
begon een eigen bouwkundekantoor
zodat ik vriendjes, huis en haard verloor,
verhuisde naar een buurt met veel poeha:

Olympiaplein. Er kwamen kinderen gluren
toen een piano opgehesen werd.
Daarna een vleugel, tot ontzag der buren.

Ik zou ze voedsel voor hun kak bezorgen.
Dus zei ik zelfverzekerd en alert:
“De andere twee vleugels komen morgen!”

View My Stats

Nieuwe bundel

2010-10-21T00:50:00.001+02:00

Dit wordt hem dan, mijn nieuwe autobiografische sonnettenbundel. Hij is nog niet af, maar wordt vervroegd uitgebracht door uitgeverij Atlas omdat tijdens de komende boekenweek in maart de autobiografie en biografie centraal staat.
Nog een maand of twee ijverig verder dichten aan de bundel...

De omslag is ontworpen door Marjo Starink (die alle covers van mijn acht bundels ontwierp).

View My Stats

Boze zus

2010-10-19T01:39:00.003+02:00

Mijn zus was een jaar oud toen ik kwam storen.
Het afscheid van de borst ging haar te vlug.
Als kleuter beet ze bloedrijk in mijn rug,
uit nijd dat ik ooit na haar was geboren.

Ze bleef vaak bozig, vluchtte dan naar voren
en schoot kanonsgewijs al op een mug.
Ik was een mensenvriend en zij deed stug.
Op foto’s staat ze vaak alleen, verloren.

Mijn ouders waren het stilzwijgend eens:
zij vaders kind, ik mamma’s, dat was praktisch.
Ze werd zijn beauty en ik was haar brains.

Maar wat gebeurt er als die vader sterft?
In Ierland zijn de wetten Angelsaksisch:
Mijn zus kreeg alles. Mij had hij onterfd.

View My Stats

De zwemmers uit de herenbaai

2010-10-17T13:49:00.004+02:00

Er kwam een oude schilder bij me aan.
Hij droop van eenzaamheid en vroeg
of ik hem zitten zag als vriend. Hij droeg
een nylon shirt, vers uit het cellofaan.

Een dominee, hij heette Adriaan
had goddank van zijn roeping schoon genoeg.
Astrologie was nu zijn vlucht. Hij sloeg
de sterren voor me open, monomaan.

Toen arriveerde een marinevent.
Hij sprak wat moeilijk, mailde hij, maar bleek
gehandicapt, een Parkinsonpatiënt.

Niet te verstaan. Hij kwijlde bij het eten
en ik moest blokjes snijden van zijn steak.
“Je bent toch niet mijn type” liet hij weten.

View My Stats

Piet Wijn overleden

2010-10-08T14:52:00.006+02:00

Afgelopen maandag is Piet Wijn overleden, een van de allerbeste striptekenaars die ooit bij Toonder Studio's hebben gewerkt. Piet begon er op zijn achtiende en was tot 1986 tekenaar van o.a. Panda, Tom Poes, Kappie, Koning Hollewijn, Puk en Poppedijn enz. enz.
Niemand gelooft toch echt meer dat Marten Toonder alles alléén deed? Piet bleef loyaal aan de grote baas tot aan diens dood. Bij de opening van de Marten Toonder tentoonstelling in het Teyler museum, toen Toonder een toespraak hield waarbij hij er (voor de tigste keer) op hamerde dat hij altijd alles alléén had gemaakt, zei ik verontwaardigd tegen Piet naast me: "Daar klopt toch niets van, Piet? Wordt het niet eens tijd dat we daar een boekje over opendoen?" Piet lachte en zei laconiek: "Ach, dat doen we wel als hij dood is!" Maar nu, tien jaar na Toonders dood, worden de Toonder tekenaars in stripuitgaves nog steeds niet vermeld. Hoewel de Erven Toonder hadden beloofd ze voortaan alle credits te geven.

Ook ik heb veel met Piet samen mogen werken en hij en zijn vrouw Ineke waren en zijn goede vrienden van me. Hier een afbeelding uit de strip Annemoon, die we samen voor het jeugdblad Okkie maakten.

Hij was een reus, klom in de bonenstaak en
verbeeldde er op grote hoogte Puk en Poppedijn,
Tom Poes en Panda, Koning Hollewijn.
Zijn wereld werd bevolkt door elfen, draken.

Bij Toonder mocht ik met hem kennis maken.
We dachten beiden langs dezelfde lijn:
een wilg die treurde, trollen vol venijn.
Piet werkte door, zou nooit zijn plicht verzaken.

Fee Ineke was zijn reuzin en toeverlaat,
ook toen de boze heks toesloeg. Met lef
schiep ze voor Piet een nieuwe levensstaat.

Nu staan we hier, verslagen en bedroefd
En voor het eerst doordrongen van ’t besef
dat goede Wijn vandaag een krans behoeft.

View My Stats

Daten

2010-10-01T12:16:00.002+02:00

De herenbaai was vol met pootjebaders.
Een zilte lucht van mosselen steeg op
van rotsen, waar met emmertje en schop
het manvolk zeefruit oogstte. Opa’s, vaders

en zonen waren de verwoedde waders.
Allen op zoek naar haar, de barbiepop,
toch huiselijk als tante Pollewop,
met zo’n lief popje wilden ze iets naders.

Er kwamen er een aantal op bezoek.
Ze wilden eten,vrijen als het mocht
en droegen nooit een sexy onderbroek.

Ze waren onveranderlijk erg saai
en uit hun kleren steeg een muffe tocht.
Het viel niet mee, daar in die herenbaai.

View My Stats

Wraak

2010-09-19T16:36:00.003+02:00

View My Stats

Ik had het niet op jongetjes voorzien.
Ze schreeuwden, stompten, pestten, streden.
Een raar soort mensenkind, door mij gemeden.
Ze maakten me vaak bang. Ik was pas tien.

Soms wachtten ze me op en bovendien
vielen ze aan en sloegen zonder reden.
Ik wist niet dat die gewelddadigheden
verband hielden met stoer doen, masculien.

Mijn vader was geen vechtjas, maar hij zei:
“Je moet terug slaan!” Dat was nieuw voor mij.
Daar kwam mijn kwelgeest aan. In plaats van schuilen

greep ik hem beet en smeet hem op de grond
en toen kreeg hij van mij het volle pond.
Een zoet genot beving me: hij ging huilen.

Happy Life

2010-09-16T03:21:00.001+02:00

View My Stats

Af en toe moet er niet alleen gedicht en gestript, maar ook gesnorkeld worden. Dit keer bij het Bedoeïnenplaatsje Dahab, waar het resort toepasselijk Happy Life heet.

De scheiding

2010-08-17T03:09:00.001+02:00

Ik ga de dieren in de Zoo vertellen
dat H. na dertig jaar is weggegaan.
De neushoorn kijkt me medelijdend aan,
de dwergnijlpaarden blazen troostend bellen

- verbeeld ik me. Ook dieren vormen stellen,
gearrangeerd door baas voor onderdaan.
Zou tweemaal levenslang hier beter gaan?
Ik vraag het aan de panters en gazellen.

De panters tijgeren achter hun muren
een zelfde route, slijten zich een kloof
tussen de onverdraaglijk lege uren.

Geen antwoord. Ik ben in mezelf aan ’t praten,
loop doelloos langs de tralies en verdoof
mezelf met opgewekte opiaten.

View My Stats

De lieve dingen en de gekke

2010-08-04T12:40:00.003+02:00

Toen H. na dertig jaar de benen nam,
dacht ik zijn lieve dingen te gaan missen.
Nogal onnozel me zo te vergissen:
zijn gekte zette me in vuur en vlam.

Hij had een kronkelige hersenstam.
Zo ruzieden we ooit omtrent de dis en
’k zei kwaad: “Smeer het maar in je haar!” De vis en
puree lagen al op zijn hoofd, klabam.

Dit was dus echt: om beurten lachen, kijven.
Kort na de scheiding ging ik weer uit daten,
geschokt door het idee alleen te blijven.

Op internet vond ik een herenbaai.
Ik wist het niet en had het nooit geweten:
de meeste mannen zijn ontstellend saai.

P.S. Op de foto een voetenbadje, waar ik badschuim in had gedaan. Nóóit doen dus! Het effect is à la Disney's De Tovenaarsleerling met Mickey Mouse. H. trekt een pokerface, ik had de slappe lach.

View My Stats

Getrouwd met de Hippieridder

2010-08-02T23:53:00.001+02:00

Mijn ridder had zich flink op me verkeken,
want ik bleef ondanks hem van Arend houden.
We gingen samenwonen en we trouwden.
Hij dacht die taaie lijm wel los te weken.

Ook hij kon ijzer niet met handen breken
terwijl we lachten, vochten, feestjes bouwden,
de wereld rondtrokken, een tent mee sjouwden.
Ooit zou mijn halve ontrouw zich gaan wreken.

Een midlifecrisis bij een man valt op
door snelle auto’s, een geschoren kop
en jonge vrouwen, zoemend om hem heen.

Mijn ridder werd verliefd, verliet me voor
een vrouw waaraan hij hart en hoofd verloor.
Arend was dood. Nu was ik echt alleen.

View My Stats

Artis Zomeravond

2010-07-28T12:18:00.011+02:00

Op 24 juli las ik gedichten voor in Artis op het wasberenveldje. Een 'thuiskomst', in Artis heb ik immers zoveel mooie dagen liggen sinds in daar als volontaire op mijn 16e werkte in het reptielenhuis.
De organisatie was uiterst gul met maar liefst tien vrijkaarten, zodat ik veel vrienden in en rond Amsterdam uit kon nodigen. En ze kwamen allemaal: Herman en Mieke van Haasteren, Thé Tjong Khing en Mino Wortel, Inge en Wim Hemker. Last but not least mijn vriend Jacques die jarig was (vandaar de zelfgebakken chocoladetaart met kaarsjes).
Het wasberenveldje zat vol bezoekers die uitgebreid picknickten en welwillend naar mijn gedichten luisterden. Een heerlijke avond: een optreden en vriendenreünie tegelijk.
Hier de foto's van Wim Hemker:
http://inge.hemker.nl/Patty.html

De directeur geeft raad

2010-07-07T02:01:00.007+02:00

Ik stortte in en vroeg de directeur
waarom hij Arend ooit had aangenomen
zodat ik, naïef twintig, steeds aan ’t dromen,
een chef kreeg met ervaring in terreur.

“Ik geef alleen om mensen, niet hun kleur
en niet om politiek. Hij mocht hier komen
omdat mijn rechtsgevoel me niet deed schromen,”
schreef hij me terug als een volleerd charmeur.

“Tja, Arend was een sukkelaar vol stress,
die was gestraft en steeds zichzelf bleef straffen.
Denk je in hokjes: NSB, SS,

dan denk je ook in negers en in joden.”
Nee directeur, dat is slechts hun komaf en
SS-er is een keus. Voor Blut und Boden.

View My Stats

Arend's oorlogsverleden

2010-07-06T14:40:00.007+02:00

’k Bezocht Den Haag voor Arend landverrader.
Een ambtenaar ontving me, bracht me thee,
en kwam toen aanlopen met zijn dossier.
Eerst keek hij het zelf in. Na wat geblader

kreeg ik het overhandigd. “Met uw vader,”
zei hij, “valt het, geloof ik, nog wel mee.”
Oh nee. Arend was lid van het - Hou Zee -
Commando Pieters, een soort doodseskader.

Ik was misleid, bedrogen door twee gekken:
die psychologe en de ambtenaar.
Het Jagdkommando Pieters*, zou ’k ontdekken,

getraind in spionneren, liquideren,
ging zo te keer in ’t laatste oorlogsjaar
dat Willy Lages** hen liet arresteren.

* Drie leden van het SS-Jagdkommando Pieters werden na de oorlog geëxecuteerd: Pieters, Heinemann en Van Zanten.
** hoofd van de Duitse politie in Nederland tijdens de bezetting.

Foto van A.J. Pieters

Zie ook het dossier van de VPRO: http://geschiedenis.vpro.nl/programmas/2899536/afleveringen/24981565/items/25218313/

View My Stats

De psychologe II

2010-07-02T03:11:00.004+02:00

Het mens zei dat ik niet écht wilde weten
wat Arend als SS-er deed. Een bod
tot onderzoek kreeg ik zo door mijn strot.
Dat ik het aannam, heeft me vaak gespeten.

Ik wist alleen dat hij in Rusland streed en
ging informatie vragen bij ’t RIOD.
Maar zijn dossier bleef stijf voor me op slot
(ook fouten krijgen privacy decreten).

Het Ministerie van Justitie bood
de kans ’t dossier te lezen van een dader
als die familie van je was en dood.

Ik schreef ze aan en ja, men was akkoord
dat ik ’t dossier las van mijn wijlen vader.
Ik had gelogen, maar loog echt geen woord.

View My Stats

De psychologe

2010-07-01T01:14:00.004+02:00

Zij was een psycholoog met kuiltjes die
mijn droeve klachten aan moest horen.
Ik bleek flink depressief, kreeg Efexoren,
de pillen tegen stress, disharmonie.

’t Was niet de psychologe, noch chemie
die me behoedde voor totaal ontsporen.
’t Was dode Arend met zijn Midasoren.
Het werk moest af, ondanks mijn apathie.

Als vaandrig en sergeant wist hij van drillen.
Hij had me discipline bijgebracht
die effectiever bleek dan massa’s pillen.

“Niet kankeren, maar poetsen en niet mauwen.”
Ik werkte door – zij het op halve kracht -
en door het werk groeide mijn zelfvertrouwen.

View My Stats

Geen woord

2010-06-27T00:06:00.005+02:00

Collega’s wisten niets van A.’s verleden,
erover praten vond ik ongepast.
Ik torste zijn geheim – een loden last –,
van iedereen vervreemd en afgesneden.

Zij hadden Arend goed gekend in ’t heden.
Ik, trouw tot na de dood, hield mijn hart vast
dat hij als ex-SS-er werd bekrast,
zodat mijn lippen steeds het woord vermeden.

Recepties, feesten zetten me voor ’t blok
waar ’t oude zeer alle plezier verduisterde,
zodat ik, soms in tranen, vroeg vertrok.

Ik zonderde me af en ging op pad.
Ik groef een kuil in 't riet waarin ik fluisterde
dat koning Midas ezelsoren had.

View My Stats

Mijnwerker

2010-06-24T10:56:00.003+02:00

Wat goed en kwaad is, bleek in vredestijd.
De kwaden werden snel in kampen opgesloten
en streng bewaakt door goede landgenoten.
Ook Arend zat daar voor zijn foute strijd.

Maar goed en kwaad kent dubbelzinnigheid.
Men ging de mijnbouw voor het land promoten
waarbij men fouten strafverlichting bood en
zij werden snel tot kompel opgeleid.

Het had me altijd al bevreemd dat Arend
als mijnwerker ooit op de zaak kwam met
een goede job. Hij zei, weinig verklarend:

“Er waren tachtig mensen voor die baan.
Maar ja, die kompel wilden ze nou net.”
De direkteur nam de SS-er aan.

View My Stats

Alles is gezegd

2010-06-21T02:09:00.004+02:00

Arend had me verlaten en bedrogen
en door zijn foute keuze had mijn held
’t SS-insigne op mìjn mouw gespeld.
Mijn wereld was verworden tot een loochen.

Ik piekerde me suf met lede ogen.
Hij had me achteraf heel veel verteld,
maar de gegevens steeds verdraaid vermeld.
Hij had maar weinig uit zijn duim gezogen.

Zo ging zijn vader, zei hij, als soldaat
vrijwillig in de boerenoorlog vechten
en heeft daar later nooit over gepraat.

Maar pausbroer zei: mijn pa ging daar niet heen.
Zo moest ik Arend’s raadsels steeds ontvlechten.
Hij was het zelf en niets was wat het scheen.

View My Stats

De goede broer

2010-06-15T18:54:00.006+02:00

Zijn broer had op een priesterschool gezeten
- “Mijn broer studeert voor paus” zei Arend ooit -
en had zich daarna tot docent ontplooid.
Hij had ook arendsogen, twee magneten.

Van Arend’s werk had hij geen kaas gegeten,
dus samen hebben wij die klus gerooid,
geschift wat goed was of kon weggegooid.
Ik wilde nu van broerlief alles weten.

Hij had een zwaar en moeilijk leven, Arend,
omdat hij ooit in vreemde krijgsdienst vocht,
vertelde die verdomde paus voortvarend.

Hij dacht misschien dat het me niet zou deren.
Ik wist dat liefhebben nu niet meer mocht:
SS-ers minnen brengt je pek en scheren.

View My Stats

Sati

2010-06-10T01:37:00.003+02:00

Toen Arend stierf was ik niet triest, maar woest,
vol wrok op wie ik maar schuld aan kon praten.
Op Arend zelf die me plots had verlaten.
Ik belde zelfs zijn huisarts op. Die moest

alerter zijn geweest op Arend’s hoest.
Had hij als arts zoiets niet in de gaten?
Nu denk ik: ik was gek, in alle staten.
De arts deed stekelig, was not amused.

Nog op de uitvaart gistte ik van woede.
Collega’s schoten vol toen ze me zagen.
Ik liet geen traan maar alles schrijnde, bloedde.

In stoet achter de kist. Ik was te laf:
ik had de kist mee willen helpen dragen,
als sati mee afdalen in het graf.

View My Stats

Arend sterft

2010-06-02T19:16:00.005+02:00

Hij vreesde slechts verval, ontluistering.
Hij wilde in het ziekenhuis niet blijven
Tussen de bange, uitgeteerde lijven
en weigerde elke behandeling.

Niet therapietrouw heet dat, dus hij ging
gewoon naar huis - men moest niet overdrijven -
een borrel drinken en misschien iets schrijven,
totdat hem ’s nachts een longbloeding beving.

Ik belde op. Zijn stem klonk vreemd en zacht.
Het bleek dat ik zijn broer had aan de lijn.
Arend was overleden in de nacht.

Ik haastte me erheen. Men had heel snel
de wereld omgeverfd. De zonneschijn
beet honend naar me, hatelijk en schel.

View My Stats

Vreugde en rouw

2010-06-01T15:03:00.006+02:00

De artsen wilden verder onderzoeken.
Bij Arend was een tumor vastgesteld
vertelde hij, toen ik had opgebeld.
Ik was van streek en liep hardop te vloeken.

Ik ging hem in zijn boerderij opzoeken.
Hij bleef zichzelf - nog steeds de stoere held -
Het was geen ramp, werd ik gerustgesteld.
Hij deed me bij een borrel uit de doeken

dat hij niet bang was om te sterven. Bij
het leven hoort de dood, vreugde en rouw.
De rollen keerden om, hij troostte mij.

Zijn handen om mijn hoofd. “Patty, Jij bent
de liefste, fijnste, intelligentste vrouw
die ik ooit in mijn leven heb gekend.”

Illustratie: Alex Grey - Life & Death - 7 faces

View My Stats

Het witte paard

2010-05-31T00:04:00.006+02:00

Een hippie was aan ‘t feesten, blowen, kraken,
het laatste waar hij zin in had, was werk.
In vrijheid feesten was het handelsmerk,
verderfelijke woorden: geld en zaken.

Het was een wonder dat ik werk kon maken
in die tijd van gezwier onder het zwerk.
Ik kreeg genoeg van Bertus, Hans en Tjerk,
vrijblijvend vrijen en de nacht doorwaken.

Een nieuwe vriend deed anderen verbleken.
Hij werd de ridder op het witte paard
die hippisch me van Arend los zou weken.

We gingen Amsterdam uit, woonden buiten.
Mijn zwak voor Arend had ik doodverklaard.
Een ijdel plan om zoiets te besluiten.

View My Stats

VGS

2010-05-23T14:27:00.007+02:00

Het was niet zaligmakend, ’t hippieleven.
Naar Arend bleef ik rondvrijend verlangen.
Hij had mijn hart dan wel ontvangen,
maar was vergeten om het terug te geven.

Het werk bleef ons verbinden. Soms, heel even
deed hij verliefd, switchte naar ratelslang en
terug, van die getikte overgangen
waardoor ik in mijn schulp werd teruggedreven.

Ik vroeg: “Waarom doe je zo nors en nukkig?”
“’k Knap op een vrouw af, wil haar nooit meer zien,
daarom ben ik ook niet getrouwd misschien,”

zei hij. “Ik maak een vrouw doodongelukkig.”
Dat klopte. Toch bleef hij een kruising van
mijn nieuwe Vader, God en Superman.

View My Stats

Driek van Wissen overleden

2010-05-21T14:21:00.012+02:00

Op de eerste foto is Driek van Wissen in gesprek met Jan Boerstoel en Jean Pierre Rawie, op de tweede foto zit Driek tussen mij en Frank van Pamelen in aan het jaarlijkse dichtersdiner in de bibliotheek Almelo, maart 2010.

Tot mijn schrik en verdriet hoorde ik, dat mijn goede vriend en collega Driek van Wissen is overleden 0p 20 mei. In Istanbul nog wel; er zijn slechtere plekken om te sterven. Misschien gebeurde het wel in de Aya Sofia, een kashba of in de harem van het Topkapi paleis.

Driek was een goede vriend en collega van me. We zagen elkaar regelmatig en stuurden elkaar onze nieuwe bundels. Als antwoord op mijn bundel Ongekuste kikkers schreef hij: "Het zijn mooie sonnetten met superieure en vaak geeestige beeldspraak. Je kunt heel goed kijken. Maar wellicht nog treffender dan je dierengedichten waren je mensengedichten (b.v. Oude dames en de moedergedichten). Dus dat kun je ook. Gelukkig maar, want straks zijn de dieren op."
Ik heb de allereerste pennen van Driek nog meegemaakt, aan de start van zijn campagne om tot Dichter Des Vaderlands gekozen te worden. Hij bood me er galant een aan met de tekst: "Wie zelfstandig kan beslissen/in de jaren des verstands/ kiest er voor dat Driek van Wissen/ dichter wordt des vaderlands"."
Ik legde hem uit dat pennen rond delen niet genoeg was voor een verkiezing tot Dichter des Vaderlands (ik was dat jaar ook genomineerd): je moest een website hebben bij de Koninklijke Bibliotheek en er moest een gedicht van je door Pieter Steinz in NRC gepubliceerd worden. Driek bleek dat een paar weken later allemaal geregeld te hebben en voila, de uitslag is bekend.

Wat me erg stak, was de minachting waarop Driek als DDV soms werd onthaald. Rijmelarij, geen echte dichter, noem maar op. Driek was een bard, een minstreel, een beminnelijk mens en hij schreef goede, vormvaste gedichten, waaronder een aantal hele mooie. Welke dichter heeft alleen meesterwerken geschreven? Iedereen kent De tuiman en de dood van P.N. van Eyck. Kees Stip, die erg van dit gedicht hield, ging zijn volledige werk lezen en zei later ontzet tegen me: "Het viel niet mee...dat was het enige mooie gedicht dat Van Eyck ooit geschreven heeft!"

Hier een van de m.i. mooiste sonnetten van Driek van Wissen:

JORIS

Ik heb vanavond met de poes op schoot,
de onrust uit het beestje weggestreken,
waarbij de goedzak mij heeft aangekeken
met ogen zo onpeilbaar diep en groot,
dat het mij één moment heeft toegeleken
als was hij eeuwenlang al deelgenoot
van het geheim van leven en van dood
en nu dan op het punt stond om te spreken.

Een aandrang, waar hij niet voor is bezweken,
omdat hij langzaamaan de ogen sloot
en nog een lome haal gaf met zijn poot
als halve aai en onzachtzinnig teken
dat men hem ooit nadrukkelijk verbood
het zwijgen rond die zaken te verbreken.

Uit: De volle mep, gedichten 1978-1987
Uitgeverij Bert Bakker

Wat de meeste lezers niet op zal vallen is, dat dit Petrarca sonnet uit maar twéé zinnen bestaat: het oktaaf en het sextet zijn beide een lange zin. En dat Driek maar twéé rijmklanken in het hele gedicht gebruikt, terwijl er toch nergens sprake is van rijmdwang. OOk de chute of volta tussen oktaaf en sextet is perfect.

Driek van Wissen bedacht een nieuwe dichtvorm, de z.g. sonnettette. Een ingekort sonnet (een kwatrijn en twee op elkaar rijmende slotregels)op de actualiteit. Hij schreef ze wekelijks voor het Groninger Dagblad en elke jaarwisseling stuurde hij een bundeling van de beste sonnettettes aan vrienden en relaties. Dit is een (nu erg toepasselijke) sonnettette uit het boekje van 2009:

Met een been in het graf

Op mijn verjaardag overlijdt mijn voorganger als Dichter
des Vaderlands, Simon Vinkenoog, aan een hersenbloeding

Toen Simon, nadat hij was overleden,
raar hinkend voor Gods rechterstoel verscheen
zei hij: “Ik mis helaas mijn rechterbeen,
maar anders was ik voor u opgetreden.”

Toen sprak de Heer: “U kunt meteen beginnen:
Dat been is goddank al een tijdje binnen!”

Uit: Het jaar 9

Onderstaand sonnet maakte ik in 2005 voor NOS verkiezingsavond van de nieuwe Dichter des Vaderlands (ik hoopte/verwachtte al stilletjes dat het Driek zou zijn):

DICHTER DES VADERLANDS

Hij dicht van vuurwerkramp naar schietpartij
terwijl hij van een eeuwig lief wou dromen.
De volle maan is zilver opgekomen
maar nee, de dichter moet weer op karwei.

Een koninklijke uitvaart, trouwerij.
Een TBS’er heeft de vlucht genomen.
Collega's staan te wenen onder bomen,
hij hoort daar lange jaren niet meer bij.

Maar iedereen wil verzen, vroeg of laat
zich koesteren in een poëtisch woord.
Het nieuws is taai, gortdroog en vaak aftands.

Dus zing ons van de liefde en de haat,
als compromis een mooie passiemoord.
Sonnetten graag, Dichter des Vaderlands!

View My Stats

Guus

2010-05-19T18:34:00.005+02:00

Boer Bertus, lange Simon, Zweedse Peer,
ik had zovele vrienden in de nacht,
’k werd altijd wel door hippies thuisgebracht.
Ze waren heer in het geslachtsverkeer.

Vriend Guus was aanhanger van Mao’s leer.
Al was hij vriendelijk, bedeesd en zacht,
hij leerde me dat politieke macht
altijd komt uit de loop van een geweer.

Daar keek ik, VVD-kind, wel van op.
Gearmd in een protestmars, kreeg Guus klop
van een misnoegde wapenbroeder.

Hij was een lieverd, maar ik knapte af
toen hij me plotseling een koosnaam gaf.
Bij ’t minnespel zei hij vertederd: “moeder.”

View My Stats

Hippie filosofie

2010-05-17T00:48:00.004+02:00

Het was zo simpel. Iemand had besloten:
we gaan nu vreedzaam houden van elkaar.
Als teken gold het groeien van je haar,
daarmee herkende je snel soortgenoten.

En wie dat wilde, mocht zich best ontbloten.
Seks was plezier, elk paar was stapelbaar,
Merkkleding dragen was not done, vandaar
dat meisjes verfstof op hun kleren goten.

En vrijen was niet langer iets discreets,
geen oude, stijve normen alsjeblieft.
We waren aan de pil, er was geen aids.

Er golden twee taboes bij dat gevrij:
Jaloers zijn mocht niet, je werd niet verliefd.
Ach ja, ik was het meestal allebei.

View My Stats

Hippietijd

2010-05-15T15:22:00.005+02:00

De hippiejaren kwamen als geroepen,
net als mijn oma’s kanten tafelkleed.
Een gat erin, mijn hoofd erdoor, gereed
te beesten in de flowerpower groepen.

’k ging naar de Tichel, Okshoofd of De Stoep en
daar vond ik nieuwe vrienden bij de vleet.
We deelden joints, het bed en lief en leed.
Het was een wilde tijd. Maar mijn beroep en

een strenge baas hielden me in ’t gareel.
Ik moest mijn werk af hebben, punctueel,
en naar de studio. Op taalgebied

sprak ik nu weer een ander dialect,
met “cool, te gek man, weet je wel” doorspekt.
Arend zei narrig: “Ik versta je niet.”

View My Stats

Een dominante man

2010-05-12T15:21:00.004+02:00

Een echte vent is niet de vechtjas die
vol nijd tot alfaman te groeien tracht.
Hij is al uitgevochten, heeft de macht,
is moedig, vriendelijk, kent sympathie

voor wie zich opknokt in de hiërarchie.
Hij is geliefd bij ’t vrouwelijk geslacht
en hoeft maar uit te kiezen in de nacht.
Wij zijn immers der apen evenknie.

Ik voelde me geborgen en beschermd
toen Arend zich over me had ontfermd.
Op feesten was ik altijd aan zijn zij.

Netwerken deed hij niet, hij nam een stoel
en keek ironisch naar het strijdgewoel
van apen, vechtend om de heerschappij.

View My Stats

Hersenspoeling

2010-05-11T02:08:00.003+02:00

Er was iets vreemds met Arend, ’k wist niet wat.
Het kozen duurde altijd maar heel even.
Plots deed hij koel, of ik iets had misdreven.
Zijn stemming draaide om als espenblad.

Ik moest naar huis vond hij, hij was me zat.
Dan streelde, kuste hij me weer, gedreven.
Zo ging het op en neer. Dit zielenleven
begreep ik niet: het spel van muis en kat?

Het slot van ’t lied was altijd in mineur.
Ik huilde desolaat en opgebrand
en Arend bracht me zwijgend naar de deur.

Ik werd gehersenspoeld, denk ik nu af en toe.
Dat leerde hij in ’t leger als sergeant.
Maar ’k bleef verliefd tot aan gekwordens toe.

View My Stats

Weg bij Arie

2010-05-07T16:07:00.005+02:00

Al snel werkten we alle dagen samen,
ik tikkend op een oude Underwood.
Arend stak zelden pluimen op mijn hoed.
Hij stelde eisen, ’k wou die niet beschamen.

En als na ’t werk de borrels kwamen
vertelde Arend, luchtte zijn gemoed,
filosofeerde over kwaad en goed.
Hij kuste me en gaf me troetelnamen.

De boot voer weg met Arie, zonder mij.
Ik wilde mee, maar was niet meer bij machte
de roef met hem te delen, frank en vrij.

De man van goed en kwaad kon ’k niet weerstaan.
Al had ik geen idee wat me er wachtte,
een pad lag voor me en ik moest het gaan.

View My Stats

Schemer

2010-05-03T12:58:00.001+02:00

Na ’t werk schonk Arend ons een borrel in.
Het duister viel terwijl we rustig dronken.
Zijn vorm vervaagde, maar zijn ogen blonken.
De kat besloop de muis met zacht gespin.

Hij was een rasverteller. Zin na zin
nam hij me mee door Limburgse spelonken.
waar hij als mijnwerker diep was gezonken
in ’t zwarte goud. Dat hakte flink erin.

In ’t leger was hij officier geweest
en vocht de meidagen rond Rotterdam.
Dat alles werd doorspekt met gekke grappen.

En zo spon hij me in, Belle en het Beest.
In ’t schemeruur trof me een zwarte vlam.
Ik werd verliefd en kon niet meer ontsnappen.

View My Stats

De studio

2010-04-30T14:30:00.002+02:00

Een statig grachtenpand in Amsterdam
waar ik, pril twintig, kwam solliciteren.
Ik werd ontvangen door een oude heer en
hij deed galant toen hij mijn jas aannam.

Mijn leven zou, toen ik hier binnenkwam
van baan veranderen, ooit derailleren.
Maar eerst moest ik mijn nieuwe vak nog leren.
Dat werd ruim veertig jaar mijn boterham.

Mijn baas zat vol verhalen, gekke grappen
en nog wat minder goede eigenschappen.
Ik liet me inpakken als een cadeautje

dat hij al voor zichzelf had voorbestemd.
Wat niemand lukte: hij heeft me getemd.
Hij regelde mijn ongeregeld zootje.

De karikatuur is getekend door Jan van Haasteren

View My Stats

Amsterdamse Boekennacht

2010-04-25T13:47:00.001+02:00

Vrijdagavond 23 april las ik voor op de Amsterdamse Boekennacht voor De Zingende Zaag met hun porseleinen Roes nummer. Dolly Bellefleur ontving me hartelijk en leidde me in. Tout Amsterdam was er, Gerrit Komrij met Charles, Ramsey Nasr en mijn oude vrienden Jos Lander en Klaas Mulder van de Tichel kwamen bijpraten en gedichten luisteren.

View My Stats

Imitatie bruiloft

2010-04-12T11:39:00.002+02:00

Mijn vriend wist waar ze boerenkip verkochten
en hoe je paling zelf ook roken kon.
Mijn kennis over Shakespeare, Du Perron
was iets waarmee ik weinig meer vermocht en

onnut bij Jordanese kroegentochten.
Men hield een nepbruiloft bij Manke Ton,
de bruid wel in een echte bruidsjapon.
Er werd gedanst en daarna wat gevochten.

Hier leerde ik het echte leven kennen,
niet op die school en universiteit.
Alleen maar standsverschil, zij zijn of bennen.

En Arie wilde trouwen, maar ik niet.
Ik kon niet kiezen in de klassenstrijd.
Mijn hippietijd lag nog in het verschiet.

View My Stats

Vakantie met Arie

2010-04-11T14:28:00.004+02:00

Mijn vader was een kilometervreter,
in één ruk reed hij non-stop Frankrijk door.
Om plasstops vragen vond geen luisterend oor,
ten koste van mij blaas en mijn ureter.

Met Arie op vakantie ging ’t veel beter.
Hij werd al vrolijk bij Sint-Job-in-’t-Goor.
Dit was het buitenland, daar kwam hij voor.
Drie dagen lang verkasten we geen meter.

Bij de Rivièra. Arie, opgetogen,
sprong van de pier in zee, gekleed en al.
Zijn geld hing later aan de lijn te drogen.

Hij wilde alles zien en proeven, kopen.
Maar aan ruïnes vond hij echt geen bal,
zijn handen jeukten om die te gaan slopen.

View My Stats

Kruisbestuiving

2010-04-09T23:00:00.003+02:00

Een deinend schip is als een hellend vlak.
Wat moet een schipper kunnen? Schutten, teren,
een Kromhout aanslingeren, repareren.
Tabak tabak en daarna pruimtabak.

Op loef en lijzijde moest verse lak.
Een ding dat Arie kon, zou ik nooit leren:
wat overboord gevallen was, traceren,
opvissen uit dat zwarte watervlak.

Ik leerde rap Bargoens. Mijn Zuid accent
werd nu doorspekt met nieges, luilebol
en Arie raakte aan het Zuids gewend.

Zo kweekten wij hybriden. Maar zijn maten
bespotten Arie soms en maakten lol
omdat hij plotseling zo sjiek ging praten.

View My Stats

Bouwen en slopen

2010-04-02T13:00:00.007+02:00

Iets slopen is niet blindelings vernielen.
Een sloopwerk moet eerst worden aangekocht,
de handel die erin zit, uitgezocht:
lood, balken, koper resten na ’t ontzielen.

Het puin moest afgevoerd op sterke wielen
De slopers hielden vrijdags kroegentocht
en Arie kwam naar huis, vol geestrijk vocht,
waarna hij lachend op ons bed viel en

me steeds verraste met zijn sloopcadeaus:
een AVRO lepeltje, gebloemde po’s,
een boerenkat, een cent van Willem I.

Mijn vader, architect met veel bombarie,
vernielde vaak zijn kind. Maar sloper Arie
bouwde een vrouw, twee armen om me heen.

View My Stats

De Acropolis

2010-04-01T15:52:00.002+02:00

Ik wilde weg uit de benauwenis
van ouders. Mijn vriend Arie was mijn coup.
Hij kocht een overnaadse spiegelsloep.
Daar woonden we,onze Acropolis.

Want tussen wal en schip is vlees noch vis.
Een Kromhout hield ons varend, tjoepetjoep
al draaide hij veelvuldig in de soep.
Ons varend huis stond fris in de vernis.

Idylle van een jaar, het samenwonen
in die kajuit met kachel, tafel, bed.
Een mens heeft niet veel nodig. Een persoon en

een ligplaats maakten ’t leven tot een feestje.
We kregen ook een scheepskatje, Minet
en speelden vrolijk huisje, bootje, beestje.

View My Stats

Arie's familie

2010-03-24T12:35:00.001+01:00

Zijn vader had een tjalk, de Nooitgedacht,
vervoerde zand en grind, raakte van streek
als hij niet naar de Westertoren keek.
Het kroost hielp met het lossen van de vracht.

Vijf zoons, twee dochters werden grootgebracht.
Het schip lag overal in vaart of kreek
zodat een school vaak onbereikbaar bleek.
Ze sliepen in ‘t vooronder in de nacht.

Het schip lag nu aan wal, het ruim verbouwd.
In ’t roefje woonde Arie’s zus, getrouwd,
twee kleintjes. Nooit een huis gekregen en

die roef mat drie bij drie. Ik was ontzet.
Maar Arie zei: “Waarover heb je het?
Daar woonden we ooit met zijn negenen!”

Op de foto Arie met ouders en drie van de zeven kinderen, een dagje varen op de Alkmaarder Meer

View My Stats

Boekenweek 2010

2010-03-23T01:24:00.003+01:00

Het lijkt op deze blog alsof ik alleen maar dicht en nooit iets meemaak. Toch had ik een drukke boekenweek met vier optredens en voorzitterschap van de jury van de Gelderse Schrijfwedstrijd. De foto's zijn van de feestavond in Velp, uitreiding van de Ida Gerhart poëzieprijs aan Alfred Schaffer in Zutphen, een poëzieavond in Heythuyzen (op de foto's met Frits Criens en Quirien van Haelen) en de altijd oergezellige Willem Wilmink dichtwedstrijd met aansluitend dichtersdiner in de bibliotheek Almelo met Jean-Pierre Rawie, Driek van Wissen, Wobke Wilmink (weduwe van Willem), Jan Boerstoel, Ivo de Wijs, Frank van Pamelen enz. enz. Ik kan er weer even tegen!
De burgemeester van Zutphen deed speciaal voor een foto met mij mij zijn ambtketen even om (ik had al op zijn zak geklopt om te voelen of hij erin zat).

View My Stats

Hormonen volgen

2010-03-21T13:10:00.004+01:00

De wereld draait wel door, maar wij vergaan.
Ik heb geen hoge pet op van de mens,
wij zijn niet van ’t heelal de kwintessens:
mismaakte apen slechts met grootheidswaan.

Hormonen resten ons, een kinderwens
en feromonen als we daten gaan.
Daarom tref je vaak vreemde stellen aan,
ondanks ons intellect en common sense.

Mijn vriend werd Arie, ’t was geen egotripper,
Hij was gevoelig, aardig en atletisch
en ook analfabeet en binnenschipper.

‘k Moest lachen, toen ik zijn agenda zag.
Wat hij had opgeschreven, was fonetisch.
Hij heeft nooit meer geschreven, door die lach.

View My Stats

Wat een vrouw weten moet

2010-03-17T23:46:00.003+01:00

Ik was maagd-af geworden zonder minnen,
zwierf door de Amsterdamse binnenstad
op zoek naar vriendschap, liefde, ’k wist niet wat,
als oplossing voor mijn bedrogen zinnen.

Hij heette Bob, gestuurd door schikgodinnen.
Breed en gespierd, de geur van gerstenat.
Mijn ouders waren weg, ik nam mijn schat
mee naar mijn huis. Toen kwam hij bij me binnen.

Bezield heeft hij heeft zich van zijn taak gekweten.
“Ik leer je wat een echte vrouw moet weten.”
Veel later, ’k woonde al met Arie samen,

wees ik hem Bob aan in de Nieuwe Looier.
“Die kerel? Dat is een bekende pooier.”
Ik was verbaasd, maar kon me toch niet schamen.

View My Stats

Biologiestudie

2010-03-11T14:39:00.001+01:00

Ik moest en zou mijn eindexamen halen:
de test om te ontsnappen aan de nonnen.
Daarna kon ’t leven echt worden begonnen.
Dus niet meer spijbelen, door Artis dwalen.

Ik slaagde en verruilde schoollokalen
voor vrijheid, maar niet lang herwonnen.
Biologie, bedacht ik onbezonnen
en ik verstofte in collegezalen.

Ik had de paring van de pimpelmees
willen doorgronden, me aan wolven wijden,
Jane Goodall helpen bij de chimpansees.

Mijn fauna was een kleine haai, morsdood,
die ik bij ’t practicum moest opensnijden.
Hij keek me glazig aan, de zielenpoot.

View My Stats

Ontmaagding bij de krokodillen

2010-03-09T12:33:00.002+01:00

De oppasser had kinderen, een vrouw en
hij vond dat ik mijn maagdenvlies moest sparen
en voor de ware Jacob kuis bewaren.
Ik wilde me in hartstocht samenvouwen.

Zes uur sloot Artis, vijf uur de gebouwen.
In dat gestolen uur werd ik ervaren
en leerde gretig, zonder dus dat paren,
hoe ’t is een blote man verliefd te krauwen.

In ’t duister gromden krokodillen mee
en slechts zijn vingers drongen bij me binnen.
Toch bloedde ik opeens, een rode zee.

Een tip voor mannen, ’t is niet veel gevraagd:
zorg steeds voor korte nagels bij het minnen.
wie weet is je vriendin toevallig maagd.

View My Stats

Vlucht uit Berlijn

2010-02-14T00:38:00.001+01:00

De Russen kwamen en mijn ouders vluchtten,
net als zovelen, van het oorlogsfront,
een baby bij zich in konijnenbont.
Er lag al sneeuw onder de grauwe luchten.

Ze sliepen in ruïnes van gehuchten
of zomaar buiten op bevroren grond.
Hun luxe leven in Berlijn was uitgemond
in armoede, gevaar; de wrange vruchten.

Ze kwamen heelhuids aan in Nederland en
verheugd tot tranen toe in patria.
In een kasteel was opvang voor migranten.

Nieuw leven werd verwekt in ‘t vreugdefeest.
Het kind kreeg dus de naam Patricia,
als jongen zou ik Patrick zijn geweest.

View My Stats

Dochter van een architect

2010-02-13T01:42:00.001+01:00

Ons huis had massa’s kamers, maar die waren
door het kantoor aan huis allang bezet.
Mijn zus en ik deelden een stapelbed,
wij zaten krap om ruimte te besparen.

Je mocht er nooit, gedoucht met natte haren
bloot rondlopen, want een ontmoeting met
de tekenaars van pa, dat stond niet net.
Niet schreeuwen, stampen, alleen navelstaren.

Mijn vraag om zakgeld kwam steeds ongelegen.
Pa zei dan: “Heb je dat niet al gekregen?”
Hij gaf zijn kroost schaars wat van node is.

We zijn vast arm, dacht ik. Maar toch, de kamer
stond vol met Gispen, Rietveld, Friso Kramer
besef ik, nu design weer mode is.

View My Stats

Opa Geijsel

2010-02-11T12:04:00.015+01:00

Voor les in harmonie en theorie
nam ik de bus die naar Den Haag toe reed.
Geld mee, hij had het niet zo breed,
maar opa was een muzikaal genie.

We zaten samen in close harmony
te lessen aan het pluchen tafelkleed,
waarbij de kwintencirkel werd ontleed.
Cadensen kreeg ik vlot onder de knie.

Nu terugkijkend, voel ik pas het verdriet
om opa, ooit gelauwerd met applaus,
ontdekker van de zanger Joseph Schmidt,

de dirigent van het Berlijns Orkest
en werkend met Strawinsky, Richard Strauss,
die daar vergeten met zijn kleinkind lest.

View My Stats

Dubbelnummer

2010-02-10T01:57:00.003+01:00

Een nummer van de schoolkrant Flitsen met
De Tobbe van het Nicolaas Lyceum
stelden we samen voor een jubileum.
Scheiding der seksen was de nonnenwet,

slechts bij de schoolmis mocht men in gebed
elkaar kuis prijzen bij de zang Te Deum
of zwijgend kunst kijken in een museum.
Nu werden zinnen bij elkaar gezet.

Het was een ramp. De jongens deden raar
met steelse stompen, stoer doen, bakkeleien.
Bij mij thuis maakten we het blad persklaar.

Een knul en ik bespraken André Gide,
terwijl de rest al stevig zat te vrijen.
Wij wilden ook, maar waren te timide.

View My Stats

Dochter van een pianiste

2010-02-09T02:42:00.001+01:00

Mama kon spelend alle noten kraken.
Maar in haar carrière kwam de klad
door oorlog, trouwen, kinderen, zodat
ík haar ambities daarna waar moest maken.

Goed oefenen en niet mijn plicht verzaken.
Als kind achter de vleugel kreeg ik vat
op Mozart, Bach, begon vaak afgemat
door mama’s lessen zonder eind te raken.

Van Mozart speelde ik concertandante’s,
kreeg op muzieksoirees veel lof van tantes.
“Je bent zo muzikaal,” werd er gekweeld.

Met twaalf jaar stopte ik gedecideerd.
Mijn moeder was totaal verbouwereerd.
Ik heb daarna nooit meer één noot gespeeld.

View My Stats