LIteraire salon Jos van Hest/Patty Schilder en De Avonden VPRO

 

 

 

Op zondag 20 maart had ik een optreden in de Literaire Salon van Jost van Hest en Patty Schilder, samen met Annemarie Oster. Het vraaggesprek met Jos van Hest sprankelde en het publiek was erg aandachtig en belangstellend.

Op donderdag 24 maart wordt een gesprek tussen Gijsbert van der Wal en mij uitgezonden in De Avonden van de VPRO (Radio 6) om 22.15 uur, ik lees ook gedichten voor uit de pannenkoek. We deden het interview in de tuin met intersante geluiden op de achtergrond zoals kwetterende vogels, blaffende tekkels, een overvliegende legerhelicopter en krolse katten.


View My Stats

Recensie NRC

Dit schreef Guus Middag op 11 maart in de NRC Boekenbijlage over De ziel is een pannenkoek:

 

View My Stats

Presentatie De ziel is een pannenkoek

Goed vrienden, collega's, mijn uitgever, twee striptekenaars (Mars Gremmen en Gerard Leever), een speciale, bibliofiele uitgave Kringloop van de Uitvreter Kees Thomassen,een pannenkoekenmaal bij mij thuis na afloop, alles en iedereen was aanwezig om van deze presentatie bij boekhandel Romijn in Oosterbeek een fantastisch feestje te te maken.
 
 
 
 

Meer foto's en een verslag op de site van Strips in Gelderland:
de site van Mars Gremmen:




View My Stats

Euforie

Dit is het mooiste moment van een nieuwe bundel publiceren: als je hem vers van de pers en binder in je handen houdt. Nog geen zorgen of hij goed besproken wordt, of hij goed verkoopt, even alleen maar blijdschap en trots.

Jawel, De ziel is een pannenkoek is vandaag verschenen bij uitgeverij Atlas. Hij bevat bijna negentig sonnetten over mijn idiote levensloop. Volgens Koen Vergeer, mijn poëzieredacteur bij Atlas, 'leest hij als een TGV.'

De trouwe volgers van mijn blog kennen veel van de gedichten al. Helaas staan ze hier in omgekeerde volgorde, heel veel sonnetten zijn ingrijpend gewijzigd, voetjes teveel en te weinig verwijderd, de volgorde is rechtgetrokken, sommige sonnetten zijn daarbij gesneuveld.
De gegevens over de bundel staan hier:

http://www.uitgeverijatlas.nl/result_titel.asp?Id=3144

En vanaf vandaag is hij te krijgen (nou ja, kopen) bij de boekhandel.



View My Stats

Verstripte gedichten

 

 

 

 

View My Stats

Dit artikel over verstripte gedichten schreef ik voor poëzietijdschrift Awater, najaar 2010. Excuus voor de slechte scans, mede namens Hewlett Packard.

Nieuwjaarswens

Voor alle bezoekers van mijn blog de allerbeste wensen voor 2011 met veel poëzie!


View My Stats

Herinneringen

Niets is bedrieglijker dan ons geheugen.
Je ziet jezelf niet in een spiegel, maar
je neemt alleen je goede kanten waar.
Terecht rijmt dit verschijnsel op ’t woord leugen.

Je graaft in je verleden, vindt slechts vleugen
en flarden van herinneringen daar.
Gekleurd door tijd, verbeelding, ouderpaar.
Was je echt goed of wilde je niet deugen?

De vrije wil: een grijsaard op een bankje
die tobt of hij de juiste keuzes maakte.
van zelfbeschikking blijkt helaas geen sprankje.

Ik heb mijn best gedaan, beschreef mijn dagen,
gekleurd door weemoed, die vaak bitter smaakte.
Maar of het klopt, dat moet u mij niet vragen.


View My Stats

Don Juan

De wereld is vol vlinders en hij doet
als Prikkebeen zijn best om ze te schaken.
Ze dansen dartel om hem heen en maken
hem gek met hun gefladder, vleugelgloed.

De bijnaam Midas past hem evengoed.
Als hij zijn jachtsucces wil vervolmaken
en hij zijn gouden vlinder aan zal raken
wordt zij ineens een vrouw van vlees, en bloedt.

Voort moet hij, voort. Maar steeds wordt hij gefopt.
Hij rent de heuvel op, vol nieuwe plannen.
Eén rupsje zoekt hij, dat zich niet verpopt.

Zo jaagt hij door en kijkt niet achterom.
Hij is de eenzaamste van alle mannen.
In ’t dal wacht klam de mist van ouderdom.


View My Stats

De juffershonden

Hij was niet trouw helaas, zat halve nachten
te chatten en te daten op het web.
Soms kwam een Russische vriendin. Ik heb
gevraagd wat ik op dat vlak moest verwachten.

Hij zei: “Ze is nog maagd,” waarop we lachten.
Meer vrouwen kwamen in het zicht: Fleur, Bep
en Joyce, hij wilde steeds maar aan de flep.
Ruim zeventig, met niet te stuiten krachten.

Van vijf tot veertien vrouwen had hij vaak,
van nuchter tot verliefd: de juffershonden.
Ze allen te versieren was zijn taak

zodat hij mij zelfs om adviezen vroeg.
Ik deed niet mee, mijn sekse te verwonden.
De pijn die ik zelf voelde, was genoeg.



View My Stats

Het pad

Verliefdheid is: het vreemde pad betreden
waarbij geen richting staat. Wel paddenstoelen
die waarschuwen voor drijfzand, modderpoelen.
Fata morgana’s dienen strikt gemeden.

Je draagt een rugzak van het merk ‘Verleden’,
die zich bij elke stijging zwaar doet voelen.
Een helder beekje om bij af te koelen.
Straks komt een uitspanning: ‘De Hof van Eden’.

Het pad geurt naar jasmijn en oleander.
Alleen heb je de goede bril niet op
(deze is rozekleurig voor de fop).

Maar je loopt niet alleen. Er is een ander,
net zo begoocheld en verdwaasd als jij.
Het pad verbreedt zich: je loopt zij aan zij.


View My Stats

Velibor

De dood van een stad (Smrt grada)
Vannacht stierf een stad
ze stierf onopgemerkt
de straten nog warm
over haar borst gekruist
’s morgens vonden ze haar
steenkoud
met een bittere glimlach
op haar buitenwijken

Velibor Vidacovic

Een oude Serviër, aristocraat
en schrijver van satire en gedichten
kwam plotseling de herenbaai verlichten.
We hebben veel gelachen en gebaad.

’k Vertaalde zijn gedichten metterdaad,
hij ging me in het Servisch onderrichten.
Vooral de groetvloek leren was verplicht en
ik vloekte – jebi se - als een soldaat.

We gingen naar concerten en theater.
hij had een flat in Spanje aan de zee,
zijn werkkamer keek uit op ’t blauwe water.

Ik wilde niet verliefd zijn, voor geen prijs,
maar het gebeurde toch. Zijn zachte w
was onweerstaanbaar en zo smolt mijn ijs.


View My Stats

In rustig vaarwater

Voor Jacques

Ik had graag dit gedeelte afgesloten
met de conclusie: datingsites zijn nep
en in de herenbaai heerst immer eb.
Met al die dates ben ik niets opgeschoten.

Vanuit de zee verscheen een vissersboot en
een stoere schipper stond aan ’t roer. Ik heb
me toch weer laten spinnen in het wwweb,
zijn meertouw om de meerpaal heengesloten.

Ik had geleerd: geen macho’s meer voor mij.
Mijn vriend is lief en zorgzaam, maakt me blij.
Bij bus en tram laat hij steeds allen voor,

bij lopende buffetten staat hij stil.
Maar hij is alles wat ik nu nog wil.
In bed humt hij vaak liedjes in mijn oor.

View My Stats

Oma Geijsel

Mijn oma was een zachte, lieve vrouw
en ooit een goede operazangeres.
Maar toen ik klein was, gaf ze noch slechts les
en opa was haar meestal niet erg trouw.

Hun kindertal van zes liet hem blauw-blauw
en meestal zat hij bij een minnares,
verwekte er twee zoons in het proces:
Octavio, Masetto (’t luistert nauw).

Ze zong nooit voor me, zelfs geen lullaby.
Wel kon ze gek doen en ze imiteerde
met scheve ogen Madame Butterfly.

Haar kast vol geuren en geheimen, van die
restanten toen mijn oma glorieerde:
concertjurken, corsages van organdie.



View My Stats

Te biecht bij opa

Grootopa speelde orgel met veel wijding
in Ouderkerk, Abcoude, Duivendrecht.
Zoon trapte lucht en speelde ook niet slecht.
Het kerkbestuur kwam met een blijde tijding:

men financierde zoon’s muziekopleiding.
Klompvoets naar Mokum lopen was met recht
een tour de force voor de boerenknecht,
maar opa slaagde er met onderscheiding.

Ooit nam hij ‘n vrouw de biecht af. De schavuit
had zich heel slim vermomd in een kazuifel
en heeft veel over haar amants geleerd.

Van ’t lachen rolde hij de biechtstoel uit.
De vrouw begon te gillen: “Help! Een duivel!”
mijn opa werd geëxcommuniceerd.


View My Stats

Aanbiedingsbrochure Atlas

 
 



View My Stats

Hol

Met stapelbed, bureau was het snel vol.
De tienerkamer van krap drie bij drie
bood aan de zussen weinig privacy.
Ik schiep daarom mijn eigen warme hol.

Een ruimte achter ’t dakbeschot, that’s all.
Met een matrasje, kratten, belletrie,
wat kaarsen bij gebrek aan energie,
fossielen en een oude krentenbol.

Ik opende het hol met een ontvangst
voor ouders, vrienden zoals A.L. Snijders
(zijn benen in zijn nek, hij was het langst).

Als goede gastvrouw schonk ik thee. Al snel
vertrok het groepje, zoekend naar iets wijders.
Mijn schulp voor mij, de slak mijn rolmodel.


View My Stats

Rabiaat

Mijn moeder noemde zich vaak ‘rabiaat’.
Op vlucht uit Duitsland joeg ze drie Kirgiezen
- waarschijnlijk met gescheurde trommelvliezen -
met haar gegil het bos in, laaiend kwaad.

De huisbaas smeet ze van de trap op straat,
de vuilnisbak kreeg hij nog voor zijn kiezen.
Ook pa zou ruzies steeds van haar verliezen
Haar dochters maakte ze ten einde raad.

Soms liep ze mee naar school en tegen juffen
ging ze dan tieren wat ik had misdaan.
Ik stond er rood van schaamte bij te snuffen.

Het werkte averechts, want in de klas
waren docenten met mijn lot begaan.
Ik denk dat mamma erg verdrietig was.


View My Stats