Arie's familie

 

Zijn vader had een tjalk, de Nooitgedacht,
vervoerde zand en grind, raakte van streek
als hij niet naar de Westertoren keek.
Het kroost hielp met het lossen van de vracht.

Vijf zoons, twee dochters werden grootgebracht.
Het schip lag overal in vaart of kreek
zodat een school vaak onbereikbaar bleek.
Ze sliepen in ‘t vooronder in de nacht.

Het schip lag nu aan wal, het ruim verbouwd.
In ’t roefje woonde Arie’s zus, getrouwd,
twee kleintjes. Nooit een huis gekregen en

die roef mat drie bij drie. Ik was ontzet.
Maar Arie zei: “Waarover heb je het?
Daar woonden we ooit met zijn negenen!”

Op de foto Arie met ouders en drie van de zeven kinderen, een dagje varen op de Alkmaarder Meer







View My Stats

Boekenweek 2010

 
 
 
 


Het lijkt op deze blog alsof ik alleen maar dicht en nooit iets meemaak. Toch had ik een drukke boekenweek met vier optredens en voorzitterschap van de jury van de Gelderse Schrijfwedstrijd. De foto's zijn van de feestavond in Velp, uitreiding van de Ida Gerhart poëzieprijs aan Alfred Schaffer in Zutphen, een poëzieavond in Heythuyzen (op de foto's met Frits Criens en Quirien van Haelen) en de altijd oergezellige Willem Wilmink dichtwedstrijd met aansluitend dichtersdiner in de bibliotheek Almelo met Jean-Pierre Rawie, Driek van Wissen, Wobke Wilmink (weduwe van Willem), Jan Boerstoel, Ivo de Wijs, Frank van Pamelen enz. enz. Ik kan er weer even tegen!
De burgemeester van Zutphen deed speciaal voor een foto met mij mij zijn ambtketen even om (ik had al op zijn zak geklopt om te voelen of hij erin zat).







View My Stats

Hormonen volgen

 

De wereld draait wel door, maar wij vergaan.
Ik heb geen hoge pet op van de mens,
wij zijn niet van ’t heelal de kwintessens:
mismaakte apen slechts met grootheidswaan.

Hormonen resten ons, een kinderwens
en feromonen als we daten gaan.
Daarom tref je vaak vreemde stellen aan,
ondanks ons intellect en common sense.

Mijn vriend werd Arie, ’t was geen egotripper,
Hij was gevoelig, aardig en atletisch
en ook analfabeet en binnenschipper.

‘k Moest lachen, toen ik zijn agenda zag.
Wat hij had opgeschreven, was fonetisch.
Hij heeft nooit meer geschreven, door die lach.






View My Stats

Wat een vrouw weten moet

Ik was maagd-af geworden zonder minnen,
zwierf door de Amsterdamse binnenstad
op zoek naar vriendschap, liefde, ’k wist niet wat,
als oplossing voor mijn bedrogen zinnen.

Hij heette Bob, gestuurd door schikgodinnen.
Breed en gespierd, de geur van gerstenat.
Mijn ouders waren weg, ik nam mijn schat
mee naar mijn huis. Toen kwam hij bij me binnen.

Bezield heeft hij heeft zich van zijn taak gekweten.
“Ik leer je wat een echte vrouw moet weten.”
Veel later, ’k woonde al met Arie samen,

wees ik hem Bob aan in de Nieuwe Looier.
“Die kerel? Dat is een bekende pooier.”
Ik was verbaasd, maar kon me toch niet schamen.






View My Stats

Biologiestudie

 

Ik moest en zou mijn eindexamen halen:
de test om te ontsnappen aan de nonnen.
Daarna kon ’t leven echt worden begonnen.
Dus niet meer spijbelen, door Artis dwalen.

Ik slaagde en verruilde schoollokalen
voor vrijheid, maar niet lang herwonnen.
Biologie, bedacht ik onbezonnen
en ik verstofte in collegezalen.

Ik had de paring van de pimpelmees
willen doorgronden, me aan wolven wijden,
Jane Goodall helpen bij de chimpansees.

Mijn fauna was een kleine haai, morsdood,
die ik bij ’t practicum moest opensnijden.
Hij keek me glazig aan, de zielenpoot.






View My Stats

Ontmaagding bij de krokodillen

 

De oppasser had kinderen, een vrouw en
hij vond dat ik mijn maagdenvlies moest sparen
en voor de ware Jacob kuis bewaren.
Ik wilde me in hartstocht samenvouwen.

Zes uur sloot Artis, vijf uur de gebouwen.
In dat gestolen uur werd ik ervaren
en leerde gretig, zonder dus dat paren,
hoe ’t is een blote man verliefd te krauwen.

In ’t duister gromden krokodillen mee
en slechts zijn vingers drongen bij me binnen.
Toch bloedde ik opeens, een rode zee.

Een tip voor mannen, ’t is niet veel gevraagd:
zorg steeds voor korte nagels bij het minnen.
wie weet is je vriendin toevallig maagd.






View My Stats

Vlucht uit Berlijn

 

 

De Russen kwamen en mijn ouders vluchtten,
net als zovelen, van het oorlogsfront,
een baby bij zich in konijnenbont.
Er lag al sneeuw onder de grauwe luchten.

Ze sliepen in ruïnes van gehuchten
of zomaar buiten op bevroren grond.
Hun luxe leven in Berlijn was uitgemond
in armoede, gevaar; de wrange vruchten.

Ze kwamen heelhuids aan in Nederland en
verheugd tot tranen toe in patria.
In een kasteel was opvang voor migranten.

Nieuw leven werd verwekt in ‘t vreugdefeest.
Het kind kreeg dus de naam Patricia,
als jongen zou ik Patrick zijn geweest.






View My Stats

Dochter van een architect

 

Ons huis had massa’s kamers, maar die waren
door het kantoor aan huis allang bezet.
Mijn zus en ik deelden een stapelbed,
wij zaten krap om ruimte te besparen.

Je mocht er nooit, gedoucht met natte haren
bloot rondlopen, want een ontmoeting met
de tekenaars van pa, dat stond niet net.
Niet schreeuwen, stampen, alleen navelstaren.

Mijn vraag om zakgeld kwam steeds ongelegen.
Pa zei dan: “Heb je dat niet al gekregen?”
Hij gaf zijn kroost schaars wat van node is.

We zijn vast arm, dacht ik. Maar toch, de kamer
stond vol met Gispen, Rietveld, Friso Kramer
besef ik, nu design weer mode is.







View My Stats

Opa Geijsel

 

Voor les in harmonie en theorie
nam ik de bus die naar Den Haag toe reed.
Geld mee, hij had het niet zo breed,
maar opa was een muzikaal genie.

We zaten samen in close harmony
te lessen aan het pluchen tafelkleed,
waarbij de kwintencirkel werd ontleed.
Cadensen kreeg ik vlot onder de knie.

Nu terugkijkend, voel ik pas het verdriet
om opa, ooit gelauwerd met applaus,
ontdekker van de zanger Joseph Schmidt,

de dirigent van het Berlijns Orkest
en werkend met Strawinsky, Richard Strauss,
die daar vergeten met zijn kleinkind lest.






View My Stats

Dubbelnummer

 

Een nummer van de schoolkrant Flitsen met
De Tobbe van het Nicolaas Lyceum
stelden we samen voor een jubileum.
Scheiding der seksen was de nonnenwet,

slechts bij de schoolmis mocht men in gebed
elkaar kuis prijzen bij de zang Te Deum
of zwijgend kunst kijken in een museum.
Nu werden zinnen bij elkaar gezet.

Het was een ramp. De jongens deden raar
met steelse stompen, stoer doen, bakkeleien.
Bij mij thuis maakten we het blad persklaar.

Een knul en ik bespraken André Gide,
terwijl de rest al stevig zat te vrijen.
Wij wilden ook, maar waren te timide.






View My Stats

Dochter van een pianiste

Mama kon spelend alle noten kraken.
Maar in haar carrière kwam de klad
door oorlog, trouwen, kinderen, zodat
ík haar ambities daarna waar moest maken.

Goed oefenen en niet mijn plicht verzaken.
Als kind achter de vleugel kreeg ik vat
op Mozart, Bach, begon vaak afgemat
door mama’s lessen zonder eind te raken.

Van Mozart speelde ik concertandante’s,
kreeg op muzieksoirees veel lof van tantes.
“Je bent zo muzikaal,” werd er gekweeld.

Met twaalf jaar stopte ik gedecideerd.
Mijn moeder was totaal verbouwereerd.
Ik heb daarna nooit meer één noot gespeeld.







View My Stats

Eerste kus

Heel Artis was een mannenmaatschappij,
ik was de eerste vrouw die er mocht werken.
Het waren leuke mannen, vrolijk, sterk en
dol op hun beesten, zonder dweperij.

Mijn oppasser was nogal gek op mij,
maar ’k was te bleu om zoiets op te merken.
Ik harkte braaf het krokodillenperk en
als voorteken lag in het zand een ei.

Hij toonde me de nieuwe ratelslangen
en gaf me onverwacht een echte kus.
We stonden in de donkere dienstgang en

ik zag zijn ogen glanzen, heel dichtbij.
De slangen ratelden ad mordicus:
gevaar, gevaar! Het kwam te laat voor mij.







View My Stats

Meneer Piet

In witte jas en steeds met een sigaar,
was hij de baas van wandelende takken,
hoedde het insectarium vol bakken
met vlinders, mieren, ’t nest van de hoornaar.

Ik mocht hem helpen en ik voerde daar
de vogelspin met vette kakkerlakken.
De zijderupsen wilden moerbeitakken,
de waterkevers biefstuk, raar maar waar.

Dan op mijn fiets naar Zeeburg, walstro zoeken
voor reuzenhanen, glanzend zwarte torren,
die dat verslonden als gevulde koeken.

Daarna gingen ze paren, heel tevreden.
Op school was ik bedrukt aan het verdorren,
ik leerde, leefde in dit tjirpend heden.






View My Stats

Werken in Artis

 

In Artis zocht men naar een volontaire
voor het reptielenhuis. Ik wilde wel.
Een slang voelde niet slijmerig, zijn vel
was droog, gespierd en soepel au contraire.

Vervlogen was de MMS misère.
Ik zag kameleons, die sluw en snel
hun tong lanceerden naar vlieg of libel
en voerde krokodillen in de serre.

De oppasser streek kalm mijn blunders glad
als ’k kranen linksom dichtdraaide, zodat
varanen haast verzopen in hun bad.

De lama’s spuwden, want ik rook naar slang.
Ik was herboren, voor geen lama bang,
Hier wilde ’k me verschuilen, levenslang.






View My Stats

Rivalen

Mijn moeder en mijn zus waren rivalen.
Ik meed hun strijd om aandacht van een man,
ving paddenpaartjes in de mosselpan
en leerde zo de voortplanting bepalen.

Pa vond aan mij geen eer meer behalen.
Mijn zus was mooi, mij deed hij in de ban.
Ik was, met bril en dik, een rampenplan,
verschoolde me in suffe klaslokalen.

Daar was het eender tussen enkel meiden
die giebelden, mijn padje liet hen koud.
Wat was ik ongelukkig in die tijden.

Toch wist ik zeker: ooit vind ik een lief
die puur om mijn karakter van me houdt.
Ik was romantisch en wel erg naïef.


Op de foto van mijn klas op de Pius MMS ben ik de tweede van rechts (ik verschool me altijd op foto's).

 

View My Stats