De directeur geeft raad

Ik stortte in en vroeg de directeur
waarom hij Arend ooit had aangenomen
zodat ik, naïef twintig, steeds aan ’t dromen,
een chef kreeg met ervaring in terreur.

“Ik geef alleen om mensen, niet hun kleur
en niet om politiek. Hij mocht hier komen
omdat mijn rechtsgevoel me niet deed schromen,”
schreef hij me terug als een volleerd charmeur.

“Tja, Arend was een sukkelaar vol stress,
die was gestraft en steeds zichzelf bleef straffen.
Denk je in hokjes: NSB, SS,

dan denk je ook in negers en in joden.”
Nee directeur, dat is slechts hun komaf en
SS-er is een keus. Voor Blut und Boden.


View My Stats

De psychologe II

Het mens zei dat ik niet écht wilde weten
wat Arend als SS-er deed. Een bod
tot onderzoek kreeg ik zo door mijn strot.
Dat ik het aannam, heeft me vaak gespeten.

Ik wist alleen dat hij in Rusland streed en
ging informatie vragen bij ’t RIOD.
Maar zijn dossier bleef stijf voor me op slot
(ook fouten krijgen privacy decreten).

Het Ministerie van Justitie bood
de kans ’t dossier te lezen van een dader
als die familie van je was en dood.

Ik schreef ze aan en ja, men was akkoord
dat ik ’t dossier las van mijn wijlen vader.
Ik had gelogen, maar loog echt geen woord.


View My Stats

Geen woord

Collega’s wisten niets van A.’s verleden,
erover praten vond ik ongepast.
Ik torste zijn geheim – een loden last –,
van iedereen vervreemd en afgesneden.

Zij hadden Arend goed gekend in ’t heden.
Ik, trouw tot na de dood, hield mijn hart vast
dat hij als ex-SS-er werd bekrast,
zodat mijn lippen steeds het woord vermeden.

Recepties, feesten zetten me voor ’t blok
waar ’t oude zeer alle plezier verduisterde,
zodat ik, soms in tranen, vroeg vertrok.

Ik zonderde me af en ging op pad.
Ik groef een kuil in 't riet waarin ik fluisterde
dat koning Midas ezelsoren had.


View My Stats