Zeeschildpad met drie poten

 

 

 

 

 

 

 

Door alle dorpsdichterschap publiciteit zou ik bijna vergeten om wat snorkelfoto's te plaatsen van mijn tripje naar Marsa Alam in Egypte. De zeeschildpad, in een baai bij Port Ghalib, mist zijn linker voorpoot. Volgens de divemaster door een haai afgebeten (ook zijn rechtervlerk mist een haaienhap). De wond is goed geheeld en het enige gevolg is, dat hij nu wat meer in de baai (met volop zeegras) blijft ronddreutelen. De zeeën overzwemmen is er voor hem (haar?) niet meer bij. Overigens tot vreugde van de snorkelaars.

Op de tweede foto zie je een gele en zwarte vis ondersteboven tegen elkaar hangen. Het lijkt me paargedrag, is het dezelfde soort dan? Ze verschillen uiterlijk nogal. Wie het weet mag het zeggen.

Op de derde foto knabbelen doktersvissen de algen van een touw, dat langs het rif gespannen is om boten uit de buurt van het rif te houden.



View My Stats

Dorpsdichter in Egypte

Kan het mooier...al snorkelend in Egypte een zeeschildpad bewonderen en tegelijk tot dorpsdichter van Renkun uitgekozen worden? Mijn vriend Jacques Verheij - en niet Verhijen - (bijna een beroemdheid dankzij mijn gedicht over hem in de autobio bundel)gaf acte de présence.

Dit was mijn solicitatiegedicht(op het thema 'verbinden'):

Verbinden
(de Fonteinallee heeft nu paddentunnels naar de uiterwaarden)

Hij slaapt tot ver in maart, de paddenvent.
Dan moet er snel een bruid worden gevonden.
Haar lijfje zacht, van eieren bolrond en
hoe meer wratten hoe beter, is de trend.

Maar vreemd: hij valt in greppels van cement.
Want Renkum heeft bij het kasteel verbonden
de stuwwal met de natte paringsgronden.
Die ecotunnels was niet gewend.

Nu zijn ze er. Want niet alleen de padden,
ook dassen, vossen en konijnen hadden
een botsing soms met Fiat of Kadett.

De pad loopt veilig naar de waterkant.
Er rest hem een oud beeld: een zachte hand
die hem behoedzaam pakt en overzet.




View My Stats