Schemer

Na ’t werk schonk Arend ons een borrel in.
Het duister viel terwijl we rustig dronken.
Zijn vorm vervaagde, maar zijn ogen blonken.
De kat besloop de muis met zacht gespin.

Hij was een rasverteller. Zin na zin
nam hij me mee door Limburgse spelonken.
waar hij als mijnwerker diep was gezonken
in ’t zwarte goud. Dat hakte flink erin.

In ’t leger was hij officier geweest
en vocht de meidagen rond Rotterdam.
Dat alles werd doorspekt met gekke grappen.

En zo spon hij me in, Belle en het Beest.
In ’t schemeruur trof me een zwarte vlam.
Ik werd verliefd en kon niet meer ontsnappen.




View My Stats

De studio

 

Een statig grachtenpand in Amsterdam
waar ik, pril twintig, kwam solliciteren.
Ik werd ontvangen door een oude heer en
hij deed galant toen hij mijn jas aannam.

Mijn leven zou, toen ik hier binnenkwam
van baan veranderen, ooit derailleren.
Maar eerst moest ik mijn nieuwe vak nog leren.
Dat werd ruim veertig jaar mijn boterham.

Mijn baas zat vol verhalen, gekke grappen
en nog wat minder goede eigenschappen.
Ik liet me inpakken als een cadeautje

dat hij al voor zichzelf had voorbestemd.
Wat niemand lukte: hij heeft me getemd.
Hij regelde mijn ongeregeld zootje.

De karikatuur is getekend door Jan van Haasteren


View My Stats

Amsterdamse Boekennacht

Vrijdagavond 23 april las ik voor op de Amsterdamse Boekennacht voor De Zingende Zaag met hun porseleinen Roes nummer. Dolly Bellefleur ontving me hartelijk en leidde me in. Tout Amsterdam was er, Gerrit Komrij met Charles, Ramsey Nasr en mijn oude vrienden Jos Lander en Klaas Mulder van de Tichel kwamen bijpraten en gedichten luisteren.

 

 

 

 

View My Stats

Imitatie bruiloft

Mijn vriend wist waar ze boerenkip verkochten
en hoe je paling zelf ook roken kon.
Mijn kennis over Shakespeare, Du Perron
was iets waarmee ik weinig meer vermocht en

onnut bij Jordanese kroegentochten.
Men hield een nepbruiloft bij Manke Ton,
de bruid wel in een echte bruidsjapon.
Er werd gedanst en daarna wat gevochten.

Hier leerde ik het echte leven kennen,
niet op die school en universiteit.
Alleen maar standsverschil, zij zijn of bennen.

En Arie wilde trouwen, maar ik niet.
Ik kon niet kiezen in de klassenstrijd.
Mijn hippietijd lag nog in het verschiet.






View My Stats

Vakantie met Arie

 

Mijn vader was een kilometervreter,
in één ruk reed hij non-stop Frankrijk door.
Om plasstops vragen vond geen luisterend oor,
ten koste van mij blaas en mijn ureter.

Met Arie op vakantie ging ’t veel beter.
Hij werd al vrolijk bij Sint-Job-in-’t-Goor.
Dit was het buitenland, daar kwam hij voor.
Drie dagen lang verkasten we geen meter.

Bij de Rivièra. Arie, opgetogen,
sprong van de pier in zee, gekleed en al.
Zijn geld hing later aan de lijn te drogen.

Hij wilde alles zien en proeven, kopen.
Maar aan ruïnes vond hij echt geen bal,
zijn handen jeukten om die te gaan slopen.







View My Stats

Kruisbestuiving

 

Een deinend schip is als een hellend vlak.
Wat moet een schipper kunnen? Schutten, teren,
een Kromhout aanslingeren, repareren.
Tabak tabak en daarna pruimtabak.

Op loef en lijzijde moest verse lak.
Een ding dat Arie kon, zou ik nooit leren:
wat overboord gevallen was, traceren,
opvissen uit dat zwarte watervlak.

Ik leerde rap Bargoens. Mijn Zuid accent
werd nu doorspekt met nieges, luilebol
en Arie raakte aan het Zuids gewend.

Zo kweekten wij hybriden. Maar zijn maten
bespotten Arie soms en maakten lol
omdat hij plotseling zo sjiek ging praten.








View My Stats

Bouwen en slopen

 

Iets slopen is niet blindelings vernielen.
Een sloopwerk moet eerst worden aangekocht,
de handel die erin zit, uitgezocht:
lood, balken, koper resten na ’t ontzielen.

Het puin moest afgevoerd op sterke wielen
De slopers hielden vrijdags kroegentocht
en Arie kwam naar huis, vol geestrijk vocht,
waarna hij lachend op ons bed viel en

me steeds verraste met zijn sloopcadeaus:
een AVRO lepeltje, gebloemde po’s,
een boerenkat, een cent van Willem I.

Mijn vader, architect met veel bombarie,
vernielde vaak zijn kind. Maar sloper Arie
bouwde een vrouw, twee armen om me heen.






View My Stats

De Acropolis

 
 
Ik wilde weg uit de benauwenis
van ouders. Mijn vriend Arie was mijn coup.
Hij kocht een overnaadse spiegelsloep.
Daar woonden we,onze Acropolis.

Want tussen wal en schip is vlees noch vis.
Een Kromhout hield ons varend, tjoepetjoep
al draaide hij veelvuldig in de soep.
Ons varend huis stond fris in de vernis.

Idylle van een jaar, het samenwonen
in die kajuit met kachel, tafel, bed.
Een mens heeft niet veel nodig. Een persoon en

een ligplaats maakten ’t leven tot een feestje.
We kregen ook een scheepskatje, Minet
en speelden vrolijk huisje, bootje, beestje.







View My Stats

Arie's familie

 

Zijn vader had een tjalk, de Nooitgedacht,
vervoerde zand en grind, raakte van streek
als hij niet naar de Westertoren keek.
Het kroost hielp met het lossen van de vracht.

Vijf zoons, twee dochters werden grootgebracht.
Het schip lag overal in vaart of kreek
zodat een school vaak onbereikbaar bleek.
Ze sliepen in ‘t vooronder in de nacht.

Het schip lag nu aan wal, het ruim verbouwd.
In ’t roefje woonde Arie’s zus, getrouwd,
twee kleintjes. Nooit een huis gekregen en

die roef mat drie bij drie. Ik was ontzet.
Maar Arie zei: “Waarover heb je het?
Daar woonden we ooit met zijn negenen!”

Op de foto Arie met ouders en drie van de zeven kinderen, een dagje varen op de Alkmaarder Meer







View My Stats

Boekenweek 2010

 
 
 
 


Het lijkt op deze blog alsof ik alleen maar dicht en nooit iets meemaak. Toch had ik een drukke boekenweek met vier optredens en voorzitterschap van de jury van de Gelderse Schrijfwedstrijd. De foto's zijn van de feestavond in Velp, uitreiding van de Ida Gerhart poëzieprijs aan Alfred Schaffer in Zutphen, een poëzieavond in Heythuyzen (op de foto's met Frits Criens en Quirien van Haelen) en de altijd oergezellige Willem Wilmink dichtwedstrijd met aansluitend dichtersdiner in de bibliotheek Almelo met Jean-Pierre Rawie, Driek van Wissen, Wobke Wilmink (weduwe van Willem), Jan Boerstoel, Ivo de Wijs, Frank van Pamelen enz. enz. Ik kan er weer even tegen!
De burgemeester van Zutphen deed speciaal voor een foto met mij mij zijn ambtketen even om (ik had al op zijn zak geklopt om te voelen of hij erin zat).







View My Stats

Hormonen volgen

 

De wereld draait wel door, maar wij vergaan.
Ik heb geen hoge pet op van de mens,
wij zijn niet van ’t heelal de kwintessens:
mismaakte apen slechts met grootheidswaan.

Hormonen resten ons, een kinderwens
en feromonen als we daten gaan.
Daarom tref je vaak vreemde stellen aan,
ondanks ons intellect en common sense.

Mijn vriend werd Arie, ’t was geen egotripper,
Hij was gevoelig, aardig en atletisch
en ook analfabeet en binnenschipper.

‘k Moest lachen, toen ik zijn agenda zag.
Wat hij had opgeschreven, was fonetisch.
Hij heeft nooit meer geschreven, door die lach.






View My Stats

Wat een vrouw weten moet

Ik was maagd-af geworden zonder minnen,
zwierf door de Amsterdamse binnenstad
op zoek naar vriendschap, liefde, ’k wist niet wat,
als oplossing voor mijn bedrogen zinnen.

Hij heette Bob, gestuurd door schikgodinnen.
Breed en gespierd, de geur van gerstenat.
Mijn ouders waren weg, ik nam mijn schat
mee naar mijn huis. Toen kwam hij bij me binnen.

Bezield heeft hij heeft zich van zijn taak gekweten.
“Ik leer je wat een echte vrouw moet weten.”
Veel later, ’k woonde al met Arie samen,

wees ik hem Bob aan in de Nieuwe Looier.
“Die kerel? Dat is een bekende pooier.”
Ik was verbaasd, maar kon me toch niet schamen.






View My Stats

Biologiestudie

 

Ik moest en zou mijn eindexamen halen:
de test om te ontsnappen aan de nonnen.
Daarna kon ’t leven echt worden begonnen.
Dus niet meer spijbelen, door Artis dwalen.

Ik slaagde en verruilde schoollokalen
voor vrijheid, maar niet lang herwonnen.
Biologie, bedacht ik onbezonnen
en ik verstofte in collegezalen.

Ik had de paring van de pimpelmees
willen doorgronden, me aan wolven wijden,
Jane Goodall helpen bij de chimpansees.

Mijn fauna was een kleine haai, morsdood,
die ik bij ’t practicum moest opensnijden.
Hij keek me glazig aan, de zielenpoot.






View My Stats

Ontmaagding bij de krokodillen

 

De oppasser had kinderen, een vrouw en
hij vond dat ik mijn maagdenvlies moest sparen
en voor de ware Jacob kuis bewaren.
Ik wilde me in hartstocht samenvouwen.

Zes uur sloot Artis, vijf uur de gebouwen.
In dat gestolen uur werd ik ervaren
en leerde gretig, zonder dus dat paren,
hoe ’t is een blote man verliefd te krauwen.

In ’t duister gromden krokodillen mee
en slechts zijn vingers drongen bij me binnen.
Toch bloedde ik opeens, een rode zee.

Een tip voor mannen, ’t is niet veel gevraagd:
zorg steeds voor korte nagels bij het minnen.
wie weet is je vriendin toevallig maagd.






View My Stats